سیندرلای فراموششدۀ کلیسا: دعایی که دیده نمیشود!
سیندرلای فراموششدۀ کلیسا: دعایی که دیده نمیشود!
سیندرلای کلیسا در زمان ما، جلسۀ دعاست. این خدمتکارِ خدا، محبوبیتی ندارد و کسی دنبالش نمیرود، چون دعا پر از زرقوبرقِ فکرهای پیچیده نیست، مثل فلسفه، جذاب و شیک نیست، و با حرفهای روانشناسانه نیز دلربایی نمیکند. او لباس سادۀ صداقت و فروتنی را به تن دارد، و به همین دلیل، از زانو زدن (دعا کردن) هراسی ندارد.
دعا برای بعضی اشخاص خوشایند نیست، چون با کارایی ذهن و زرنگیِ فکر ارتباط مستقیم ندارد. البته به این معنا نیست که دعا آدم را از نظر فکری تنبل میکند. اما در این روزگار، زرنگی و کارآمدی خیلی ارزشمند شمرده میشود، در حالی که دعا فقط به یک چیز وابسته است: داشتن یک زندگی روحانی!
برای موعظه کردن، لازم نیست شخص روحانی باشی؛ یعنی میشود با داشتن حافظۀ قوی، دانش، جاهطلبی، شخصیت جذاب، کتابهای زیاد، اعتمادبهنفس و این حس که «من به جایی رسیدهام»، سخنرانیهای عالی و دقیق ارائه داد و تقریباً هر جایی پشت منبر رفت.
اما اینگونه موعظهها روی مردم اثر میگذارد اما دعا روی خدا اثر میگذارد. موعظه در زمان محدود است ولی دعا با ابدیت در ارتباط است. منبر میتواند ویترینی باشد برای نشان دادن استعدادهای ما؛ اما خلوتِ دعا جایی است که خودنمایی را از بین میبرد.
پیامی از لئونارد راونهیل
دریافت لینک کوتاه این نوشته:
|
کپی شد! |
