خدایِ پسر کیست؟
خدایِ پسر کیست؟
درک ماهیت تثلیث کاری دشوار و چالشبرانگیز است. با این حال، آگوستین، یکی از پدران کلیسا، زمانی گفت: «هیچ موضوعی وجود ندارد که خطا در آن خطرناکتر، پژوهش دربارهٔ آن دشوارتر، و کشف آن پربارتر از یگانگیِ تثلیثِ پدر، پسر و روحالقدس باشد» (دربارهٔ تثلیث، ۱.۳.۵).
هنگام بحث دربارهٔ تثلیث، مهم است به یاد داشته باشیم که یک خدا وجود دارد (تثنیه ۶:۴؛ اول قرنتیان ۸:۶) که از ازل در سه شخص وجود داشته است: پدر، پسر و روحالقدس (متی ۲۸:۱۹؛ لوقا ۳:۲۱–۲۲؛ دوم قرنتیان ۱۳:۱۴). هر شخصِ تثلیث از نظر مقام و ازلیت برابر است؛ هیچیک از دیگری فروتر نیست (یوحنا ۱:۱–۲). هر عضوِ تثلیث از نظر شخصیت و عملکرد، متمایز است.
با این مقدمه، اکنون میتوانیم بررسی کنیم که خدایِ پسر کیست.
خدایِ پسر، شخص دومِ تثلیث است. او به آفرینش بهعنوان یگانه پسرِ ازلی و مولودِ خدای پدر آشکار شده است (یوحنا ۳:۱۶). خدایِ پسر از همان ذاتِ خدای پدر و خدای روح است، اما در شخصیت و عملکرد از آنان متمایز است. او کاملاً خداست و از ازل نیز چنین بوده است (یوحنا ۱:۱–۲) و با خدای پدر یکی است، اما در عملکرد و مأموریت، خود را مطیع پدر میسازد (یوحنا ۶:۵۷؛ ۱۰:۳۰؛ اول قرنتیان ۱۵:۲۸). در واقع، کار اصلیِ پسرِ خدا انجام دادنِ ارادهٔ خدای پدر است (یوحنا ۶:۳۸)، زیرا او تصویر کامل و تمامعیارِ خدا و نخستزادهٔ تمامی آفرینش است (کولسیان ۱:۱۵).
با اینکه خدایِ پسر کاملاً خدا بود، کاملاً انسان نیز شد و بهعنوان شخصیت تاریخیِ عیسی مسیحِ ناصری زندگی کرد. پسرِ خدا از طریق تجسّد، جسم انسانی به خود گرفت و انسانیت را با تمام وسوسهها، آزمایشها، ضعفها و احساساتش تجربه کرد (فیلیپیان ۲:۵–۱۱؛ عبرانیان ۲:۱۷). او در انجام این کار، الوهیت یا هیچیک از صفات الهیِ خود را از دست نداد؛ بلکه داوطلبانه امتیازات الهیِ خود را محدود کرد تا ارادهٔ خدای پدر را بهطور کامل اطاعت کند.
عیسی، یعنی خدایِ پسر، بهوسیلهٔ خدایِ روحالقدس در رحم قرار گرفت (متی ۱:۱۸)، از مریمِ باکره متولد شد (لوقا ۲:۵–۷) و زندگیِ کاملی بدون گناه داشت (عبرانیان ۴:۱۵). او در دوران کودکی در حکمت، قامت و محبوبیت نزد خدا و انسان رشد کرد (لوقا ۲:۴۰، ۵۲). پس از بزرگ شدن، عیسی خدمتِ عمومیِ خود را آغاز کرد و راهها و حقایق خدا را به جهان تعلیم داد (متی ۵—۷؛ لوقا ۶:۱۷–۴۹). جمعیتهای زیادی از او پیروی میکردند و او بسیاری را از بیماریها، دردها و نقصهای جسمی شفا داد (متی ۴:۲۵؛ مرقس ۶:۱۳). با گذشت زمان، بسیاری از رهبران مذهبی از عیسی احساس تهدید کردند و در پی کشتن او برآمدند (متی ۱۲:۱۴). سرانجام، عیسی دستگیر و در برابر مقامات یهودی و رومی محاکمه شد و در نهایت او را به مرگ محکوم کردند. او بر صلیب جان داد تا کفارهٔ گناهان جهان را بپردازد (مرقس ۱۵:۳۷؛ اول یوحنا ۲:۲). او سه روز در قبر بود (مرقس ۱۵:۴۶)، به قدرتِ روحِ خدا از مردگان برخاست (لوقا ۲۴:۶؛ رومیان ۸:۱۱)، بر بسیاری از شاگردان خود ظاهر شد (یوحنا ۲۰:۱۹) و به آسمان صعود کرد (لوقا ۲۴:۵۱). عیسی از طریق زندگی، مرگ و رستاخیز خود، شریعتِ موسی را کامل کرد و قوم خدا را با او آشتی داد (متی ۵:۱۷؛ تیتوس ۲:۱۴؛ رومیان ۵:۱۰).
پسرِ خدا از طریق مرگِ نیابتیِ خود بر صلیب و رستاخیز از مردگان (اشعیا ۵۲:۱۳—۵۳:۱۲)، نجاتِ جاودانی را برای همهٔ کسانی که با ایمان او را میپذیرند، فراهم کرد (تیتوس ۲:۱۱). رستاخیز او نخستین ثمرهٔ آفرینشِ نوینی است که خدا وعده داده و تضمینکنندهٔ رستاخیز آیندهٔ ایمانداران هنگام بازگشت اوست (اول قرنتیان ۱۵:۲۰–۲۳).
اکنون، پسرِ خدا بهعنوان کاهن اعظم، در دست راستِ خدای پدر سلطنت و فرمانروایی میکند (اعمال رسولان ۷:۵۵). او بالاتر از همهچیز سرافراز شده و بهنفع قوم خود نزد خدای پدر شفاعت میکند (فیلیپیان ۲:۹–۱۱؛ رومیان ۸:۳۴). روزی، پسرِ خدا بهصورت آشکار به زمین بازخواهد گشت، دشمنان خدا را شکست خواهد داد و پادشاهیِ آسمان را برقرار خواهد کرد؛ جایی که تا ابد همراه مقدسان خود فرمانروایی خواهد نمود (اعمال رسولان ۱:۱۱؛ مکاشفه ۲۰—۲۲).
منبع مقاله: https://www.gotquestions.org/God-the-Son.html
دریافت لینک کوتاه این نوشته:
|
کپی شد! |
