از چه زمانی فلسطین به شکل عربی امروزی خود در آمد؟

فلسطینیانِ باستان یعنی فِلِشتیان، اساساً قوم عرب نبودند، بلکه قومی جدا از اعراب بودند که در ناحیهٔ ساحلی جنوب غربی کنعان ساکن شدند.
کتاب‌مقدس آنان را با کَفتور پیوند می‌دهد، نه با تبار عرب. به همین دلیل، در چارچوب کتاب‌مقدسی، فِلِشتیان را باید قومی غیرعرب دانست.
به آیه‌های زیر دقت کنید:
“خداوند می‌گوید: «ای‌ بنی‌اسرائیل‌ آیا شما برای‌ من‌ مثل‌ پسران‌ حبشیان‌ نیستید؟ آیا اسرائیل‌ را از زمین‌ مصر و فلسطینیان‌ را از كَفتُور و ارامیان‌ را از قیر برنیاوردم‌؟»” (عاموس ۹: ۷).
“به‌ سبب‌ روزی‌ كه‌ برای‌ هلاكت‌ جمیع‌ فلسطینیان‌ می‌آید كه‌ هر نصرت‌كننده‌ای‌ را كه‌ باقی‌ می‌ماند از صور و صیدون‌ منقطع‌ خواهد ساخت‌. زیرا خداوند فلسطینیان‌ یعنی‌ بقیه‌ جزیره‌ كَفْتور را هلاك‌ خواهد ساخت‌.” (ارمیا ۴۷: ۴).
محل دقیق کفتور با قطعیت مطلق روشن نیست، اما بیشتر آن را با یکی از نواحی مدیترانه‌ای، مخصوصاً جزیرۀ کریت یا پیرامون جهان اژه، مرتبط می‌دانند. به همین دلیل، فِلِشتیان باستان معمولاً قومی با ریشهٔ مدیترانه‌ای / اژه‌ای دانسته می‌شوند، نه عرب.
فلسطین به شکل عربیِ امروزی خود نه در دوران فِلِشتیان باستان، نه در زمان اسرائیل باستان، و نه حتی فوراً هنگام فتوحات اسلامی، بلکه به تدریج و در طی چند قرن شکل گرفت؛ آغاز این عربی‌شدن را معمولاً از قرن هفتم میلادی، یعنی پس از فتوحات اسلامی، می‌دانند.

روند کلی چنین بود:
– پیش از اسلام، این سرزمین ترکیبی از جمعیت‌های گوناگون داشت: یهودیان، سامریان، یونانی‌زبانان، آرامی‌زبانان، و دیگر اقوام محلی.
– پس از فتوحات اسلامی در قرن هفتم میلادی، حاکمیت سیاسی جدید وارد منطقه شد.
– پس از آن، در طی نسل‌ها، زبان عربی به تدریج گسترش یافت.
– هم‌زمان، بخش زیادی از جمعیت منطقه به مرور از نظر فرهنگی و زبانی عربی شد.
– این فرایند یکباره نبود؛ بلکه طی چند قرن، به‌ویژه در دوره‌های اموی، عباسی و عثمانی تثبیت شد.

پس پاسخ دقیق‌تر این است:
عربی شدن فلسطین از قرن هفتم میلادی آغاز شد، اما شکل‌گیری کامل هویت عربیِ غالب، به تدریج بود و چند قرن طول کشید.
نکتهٔ مهم: 
باید میان این سه چیز فرق گذاشت:
– فِلِشتیان باستان
– عربی‌شدن سرزمین فلسطین در دورهٔ اسلامی
و هویت فلسطینیِ معاصر.
این‌ها یکی نیستند.

جمع‌بندی نهایی
– فلسطین باستان عربی نبود.
– عربی‌شدن منطقه از قرن هفتم میلادی بعد از فتوحات اسلامی آغاز شد.
– هویت فلسطینیِ امروزی محصول دوره‌های متأخر تاریخی، مخصوصاً دورهٔ جدید و معاصر است.

قابل ذکر است که:
عیسای مسیح در محل جفرافیایی که امروزه فلسطین نام دارد بدنیا آمده، زندگی و خدمت کرد. منتهی در آن زمان، آن ناحیه یهودیه نامیده می‌شد و نه فلسطین (برای نمونه اشاره به بیت‌لحم یهودیه در متی ۲: ۱). بنابراین برای حفظ صحّت کلام، بهتر است آن ناحیه را یهودیه (و نه فلسطین) نامید، چون تا بعد از ۱۳۵ میلادی، تمامیت سرزمینی که مورد سکونت قوم اسرائیل بود، هرگز فلسطین خوانده نشده بود! و حتی بعد از خرابی معبد در سال ۷۰ میلادی، هنوز هم قوم اسرائیل در سرزمین خود که یهودیه نام داشت، زندگی می‌کردند.
بعد از سالیان ۱۱۵ – ۱۱۷ میلادی، شخصی یهودی، به اسم شیمون بارکوخبا، برپا خاست و بین سالیان ۱۳۲ تا ۱۳۵ میلادی یهودیان را طی عملیات پی‌در‌پی، بر ضد رومیان شورانید ولی نتوانست پیروزی بر رومیان را بدست آورد. متعاقباً رومیان طغیان‌گران را سرکوب کردند و با دانش به اینکه سرزمین یهودیه اهمیت بسزایی برای قوم اسرائیل دارد، مصمّم شدند قوم اسرائیل را از آن سرزمین پراکنده کرده، اسم یهودیه را به اسم دشمن همیشگی و کتابمقدسی آنان یعنی «فلسطین» تغییر دهند.
جهت مطالعات بیشتر در این زمینه لینک زیر برای خوانندگان محترم ارسال می‌گردد:
https://news.kehila.org/was-jesus-born-in-palestine/

برگرفته از هوش مصنوعی وبسایت پرپاسخ (کایروس): kairosai.nl