عیسی پیش از آنکه کاری انجام دهد، درد مردم را حس کرد و با آنان گریست!

عیسی پیش از آنکه کاری انجام دهد، درد مردم را حس کرد و با آنان گریست!

کشیش‌ها و شبانان آموزش دیده‌اند که کمک کنند. ما مشکلی را می‌شنویم، و ذهن‌مان پیش از آنکه طرف مقابل جمله‌اش را تمام کند، شروع به طراحی راه‌حل می‌کند.

اما کتاب مقدس به ما یادآوری می‌کند که نوعی از «کمک» وجود دارد که در واقع آسیب می‌زند: پاسخ دادن پیش از گوش دادن. خدا فقط شما را فرا نخوانده تا مشکل‌گشا باشید؛ او شما را فرا خوانده تا حضور داشته باشید، تا پیش از آنکه بخواهید مشکلی را حل کنید، درد کسی را احساس کنید.

بخش شگفت‌انگیزی از مراقبت شبانی این است که مردم اغلب در وهله اول به دنبال یک برنامه یا راه‌حل نیستند. آنها می‌خواهند شنیده شوند. می‌خواهند بدانند که شما در غم، سردرگمی و ترس، کنارشان هستید.

یوحنا فصل ۱۱ یکی از روشن‌ترین تصاویر این موضوع را در خدمت خودِ عیسی نشان می‌دهد. عیسی از پیش می‌دانست که پایان این ماجرا چه خواهد شد. او دربارهٔ ایلعازر سردرگم نبود. ناتوان هم نبود. معجزه را در ذهن داشت.

و با این حال وقتی رسید و مریم را دید که گریه می‌کند، و دید مردمی که همراه او بودند نیز گریه می‌کنند، با شتاب از اشک‌هایشان عبور نکرد تا به راه‌حل برسد.

«عیسی او را دید که گریه می‌کرد، و دید مردمی که با او بودند نیز گریه می‌کنند؛ دلش به درد آمد و عمیقاً متأثر شد… عیسی گریست» (یوحنا ۱۱:‏۳۳–۳۵).

عیسی پیش از آنکه به دردشان پایان دهد، وارد دردشان شد.

این ضعف نیست بلکه محبت حقیقی است.

این هفته، اگر کسی موضوع سنگینی را با شما در میان گذاشت، ابتدا این هدیه را به او بدهید: توجهی آرام و بی‌شتاب. بگذارید حرفش را کامل و با صدای بلند بزند. یک سؤال دیگر بپرسید. آنچه را می‌شنوید، بازتاب دهید. و اگر از قبل می‌دانید می‌خواهید چه بگویید، لحظه‌ای خویشتن‌داری از خود نشان دهید.

گوش‌های شما می‌توانند یکی از ابزارهای شفابخش خدا برای مردم دردمند باشند.

نوشتۀ کشیش ریک وارِن