کتاب مراقبت شبانی بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن؛ فصل ۲۸-باکره‌ها و کسانی که تجربهٔ گناه جنسی داشته‌اند

بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن؛ فصل ۲۸
باکره‌ها و کسانی که تجربهٔ گناه جنسی داشته‌اند

کسانی که از گناهان گذشتهٔ خود در زمینهٔ روابط جنسی آگاه هستند، باید تعلیم ببینند که پس از نجات یافتن از آن گناهان به‌وسیلهٔ رحمت خدا، از آنچه بر سرشان آمده درس بگیرند و دیگر آن خطاها را تکرار نکنند؛ همان‌گونه که کسی پس از شکسته شدن کشتی‌اش، از دریا هراس دارد. آنان باید همواره گناهان گذشتهٔ خود را به یاد داشته باشند و مراقب باشند که دوباره سقوط نکنند. همچنین نباید به‌آسانی برای خطاهای گذشتهٔ خود بهانه بیاورند؛ زیرا بسیاری از مردم از دوران جوانی پاکدامنی خود را حفظ کرده‌اند، و بسیاری دیگر نیز پس از آنکه از گناه پاک شدند، پاکی خود را حفظ کرده‌اند.

در عین حال، آنان باید رحمت خدا را نسبت به کسانی که پس از گناه به سوی او بازمی‌گردند، به یاد داشته باشند. خدا در باغ عدن رو در رو با انسان سخن گفت، اما آدم و حوا با غرور از او روی برگرداندند. با این حال، خدا نسل بشر را رها نکرد. او شریعت را عطا کرد تا ما را به یاد خود بیاورد، فرشتگان را فرستاد تا ما را پند دهند، و سرانجام خود در جسم فانی انسان ظاهر شد. حتی هنگامی که مورد بی‌اعتنایی قرار گرفت، باز هم فیض خود را از ما دریغ نکرد و گویی از پشت سر، همچنان ما را صدا می‌زد.

وقتی انسان کلام خدا را می‌شنود، روی خود را به سوی خدا برمی‌گرداند و ارادهٔ او را می‌شناسد. اما اگر پاکی خود را ترک کند و راه شرارت را برگزیند، به خدا پشت می‌کند. با این همه، خدا همچنان او را دنبال می‌کند و پیوسته او را دعوت می‌کند که بازگردد. خدا گناهان گذشته را می‌بخشد و گناهکار را دوباره به لطف و محبت خود فرامی‌خواند. اگر از عدالت خدا نمی‌ترسیم، دست‌کم باید در برابر رحمت و دلسوزی او شرمنده باشیم. بسیار زشت است که نسبت به کسی بی‌اعتنا باشیم که با وجود بی‌اعتنایی ما، همچنان به ما نیکی می‌کند.

کسانی که هرگز به گناهان جنسی آلوده نشده‌اند، در جایگاهی بالاتر قرار دارند؛ اما باید هشدار داده شوند که از سقوط ناگهانی بترسند. هرچه جایگاه انسان بالاتر باشد، دشمن بیشتر تیرهای وسوسهٔ خود را به سوی او پرتاب می‌کند؛ زیرا برای او تحمل‌ناپذیر است که از جسم ضعیف و فانی انسان شکست بخورد.

آنان باید همواره چشم به پاداش‌های آسمانی داشته باشند؛ در این صورت، سختیِ مقاومت در برابر وسوسه را با شادی تحمل خواهند کرد. باید سخن نبی را به یاد داشته باشند که گفت: «خصی‌هایی که شَبّات مرا نگاه دارند، و آنچه مرا خشنود می‌سازد برگزینند و به عهد من تمسک جویند، بدیشان در خانۀ خویش و در اندرون دیوارهایش نام و یادی بهتر از پسران و دختران خواهم بخشید؛ آری، بدیشان نامی جاودانی خواهم بخشید که هرگز از میان نخواهد رفت» (اشعیا ۵۶:‏۴–۵). همچنین آنچه یوحنای رسول در کتاب مکاشفهٔ یوحنا گفته شده به یاد آورند: «اینان همان کسانند که خود را آلودۀ زنان نساختند، زیرا که باکره‌اند. اینان راه بره را دنبال می‌کنند هر کجا که برود» (مکاشفه ۱۴:‏۴)، که آنان سرودی ویژه می‌سرایند که دیگران آن را نمی‌دانند. همچنین باید سخنان خودِ مسیح را دربارهٔ این نوع پاکدامنی بشنوند: «همه نمی‌توانند این کلام را بپذیرند، مگر کسانی که به ایشان عطا شده باشد» (متی ۱۹:‏۱۱). او با بیان اینکه پذیرش این عطیه آسان نیست، روشن می‌کند که وقتی انسان این عطیه را دریافت کرد، باید با چه دقتی از آن محافظت کند.

کسانی که هرگز به گناهان جنسی آلوده نشده‌اند، باید این دو حقیقت را بدانند: نخست اینکه راه باکرگی از راه ازدواج برتر است؛ و دوم اینکه شخص باکره، صرفاً به سبب باکره بودن، از افراد متأهل بهتر نیست.

آنان باید به یاد داشته باشند که گاهی افراد عادیِ جامعه، با زندگی و رفتار خود، باکرگان وقف‌شده‌ای را که مطابق فیض و مسئولیت جایگاه خود زندگی نمی‌کنند، شرمسار می‌سازند. برخی از مردان و زنان عادی، پس از سال‌ها زندگی در گناه، به سوی خدا بازمی‌گردند و با اشتیاق فراوان به انجام کارهای نیک می‌پردازند؛ در حالی که بعضی از باکرگان وقف‌شده، چون پاکدامنی جسمانی خود را حفظ کرده‌اند، گمان می‌کنند همین کافی است و برای رشد در محبت و نیکوکاری کوشش چندانی نمی‌کنند.

زندگی‌ای که پس از توبه، با محبتی سوزان نسبت به خدا همراه باشد، در نظر خدا پسندیده‌تر از پاکدامنی‌ای است که به سبب احساس امنیت، به بی‌تفاوتی و سردی کشیده شده باشد. داور همهٔ انسان‌ها می‌فرماید: «محبت بسیارِ او از آن روست که گناهان بسیارش آمرزیده شده است» (لوقا ۷:‏۴۷)، و نیز: «برای یک گناهکار که توبه می‌کند، جشن و سرور عظیمتری در آسمان بر پا می‌شود تا برای نود و نه پارسا که نیاز به توبه ندارند» (لوقا ۱۵:‏۷).

کسانی که پاکدامنی خود را حفظ کرده‌اند، باید مراقب باشند که تنها به سبب جایگاه بالاتر خود، خویشتن را از دیگران برتر ندانند؛ زیرا نمی‌دانند کسانی که به ظاهر در جایگاهی پایین‌تر هستند، چه کارهای بزرگی برای خدا انجام می‌دهند. بعضی از کسانی که در جایگاه بالاتری قرار دارند، از کسانی که در جایگاه پایین‌ترند بدترند، و بعضی از کسانی که در جایگاه پایین‌ترند، بهترند. و از هر کس که بیشتر به او سپرده شده است، انتظار بیشتری نیز خواهد رفت.