کتاب مراقبت شبانی بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن؛ فصل ۲۷-متأهلان و مجردها

بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن؛ فصل ۲۷
متأهلان و مجردها

کسانی که ازدواج کرده‌اند باید مراقب وسوسه‌هایی باشند که با زندگی زناشویی همراه است، به‌ویژه این وسوسه که تمام فکر و دلشان مشغول امور گذرای دنیا شود. در حالی که برای خشنود کردن یکدیگر تلاش می‌کنند، نباید باعث ناخشنودی آفرینندهٔ خود شوند. باید به کارهای دنیوی رسیدگی کنند، اما امور مربوط به خدا را فراموش نکنند.

وقتی از نعمت‌هایی که به دست می‌آورند شاد می‌شوند، باید به یاد داشته باشند که از عذاب‌های جاودانی بترسند. و هنگامی که گرفتار سختی‌ها و رنج‌های این دنیای فانی می‌شوند، باید امید خود را به نیکی و سعادت همیشگی ببندند. هرچند ناگزیرند با امور گذرای این دنیا سروکار داشته باشند، اما دل‌بستگی و آرزویشان باید برای چیزهایی باشد که پایدار و همیشگی است.

امید به آسمان باعث می‌شود که دنیا نتواند دلشان را بشکند، و ترس از داوری جاودانی مانع می‌شود که بیش از اندازه به این زندگی دلبسته شوند. زندگی زناشویی هم نقطهٔ قوت دارد و هم نقطهٔ ضعف: نقطهٔ قوتش این است که انسان را به آرزوی جاودانگی سوق می‌دهد، و نقطهٔ ضعفش این است که ناچار با امور ناپایدار و گذرای دنیا درگیر است.

پولسِ رسول نگرش درست را این‌گونه آموزش می‌دهد: «آنان که زن دارند چنان رفتار کنند که گویی زن ندارند؛ و آنان که سوگوارند، چنانکه گویی سوگوار نیستند؛ و آنان که شادمانند، چنانکه گویی شاد نیستند؛ و آنان که متاعی می‌خرند، چنانکه گویی مالک آن نیستند» (اول قرنتیان ۷:‏۲۹–۳۰). اینکه انسانی که «زن دارد، چنان رفتار کند که گویی زن ندارد» یعنی همسر خود را آن‌قدر دوست نداشته باشد که این محبت، او را به کارهای نادرست بکشاند. همچنین یعنی مسئولیت‌ها و نگرانی‌های زندگی دنیوی را با شکیبایی تحمل کند، در حالی که چشم به شادی‌های جاودانی روح دوخته است.

«سوگوار باشد، چنان‌که گویی سوگوار نیست» یعنی در میان سختی‌های زندگی، دلگرمی‌ها و تسلی‌های آسمانی را از دست ندهد. «شادمان باشد، چنان‌که گویی شاد نیست» یعنی در حالی که از نعمت‌های این دنیا بهره‌مند است، امید خود را به آسمان حفظ کند.

پولس سپس به‌درستی می‌افزاید: «صورت کنونی این دنیا در حال سپری شدن است» (اول قرنتیان ۷:‏۳۱). گویی می‌خواهد بگوید: دل خود را به چیزهای زودگذر و ناپایداری که به‌زودی از میان می‌روند نبندید.

زن و شوهر باید تشویق شوند که در برابر ناراحتی‌ها و رنجش‌هایی که از یکدیگر می‌بینند، صبور باشند، همان‌گونه که نوشته شده است: «بارهای سنگین یکدیگر را حمل کنید که این‌گونه شریعت مسیح را به جا خواهید آورد» (غلاطیان ۶:‏۲). آنان باید کمتر به این فکر کنند که چه اندازه باید رفتارهای همسرشان را تحمل کنند، و بیشتر بیندیشند که همسرشان چه اندازه باید رفتارهای آنان را تحمل کند.

همچنین باید به یاد داشته باشند که هدف اصلی ازدواج، داشتن فرزند است، و اینکه حتی در چارچوب ازدواج نیز ممکن است انسان از نظر اخلاقی پاکدامن نباشد.

رسول که در درمان بیماری‌های روحانی مهارت داشت، برای همه یک شیوهٔ زن، هر مردی باید زن خود را داشته باشد، و هر زنی شوهر خود را» (اول قرنتیان ۷:‏۱–۲). سپس افزود: «مرد باید دِین خود را  نسبت به زنش ادا کند و زن نیز دِین خود را نسبت به شوهرش».

کسانی که ازدواج نکرده‌اند باید از آزادی خود از نگرانی‌های زندگی دنیوی بهره ببرند و زندگی‌ای آسمانی‌تر داشته باشند. آنان باید مراقب باشند که زیر بار دغدغه‌های دنیوی سنگین نشوند. همچنین مردان مجرد نباید گمان کنند که اگر با زنان مجرد رابطهٔ جنسی داشته باشند، بدون محکومیت خواهند بود.

پولسِ رسول، زناکاران را در شمار کسانی قرار داد که وارث پادشاهی خدا نخواهند شد (اول قرنتیان ۶:‏۹)، و کتاب عبرانیان نیز می‌گوید: «زناشویی باید در نظر همگان محترم باشد و بسترش پاک  نگاه داشته شود، زیرا خدا بی‌عفتان و زناکاران را مجازات خواهد کرد» (عبرانیان ۱۳:‏۴).

کسانی که مجرد هستند و در طوفان وسوسه‌ها گرفتار می‌شوند، باید به پناهگاه ازدواج روی آورند. اما کسانی که زندگی خود را وقف خدا کرده‌اند، باید سخن نجات‌دهنده را به یاد داشته باشند که: «کسی که دست به شخم‌زنی ببرد و به عقب بنگرد، شایستۀ پادشاهی خدا نباشد» (لوقا ۹:‏۶۲).