آیا فرمان خدا در پیدایش ۱: ۲۸ جلوگیری از بارداری را امری خطا میداند؟
آیا فرمان خدا در پیدایش ۱: ۲۸ جلوگیری از بارداری را امری خطا میداند؟
خیر از فرمان خدا در پیدایش ۱: ۲۸ نمیتوان نتیجه گرفت که هر نوع جلوگیری از بارداری همیشه گناه است. اما شرایط حاکم و بر زمان صدور این فرمان و انگیزه، روش، و نگرش قلبی زن و شوهر نیز حائز اهمیت بسیار است.
در پیدایش ۱: ۲۸ خدا فرمود:
“و خدا ایشان را بركت داد و خدا بدیشان گفت: «بارور و كثیر شوید و زمین را پر سازید و در آن تسلط نمایید، و بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و همۀ حیواناتی كه بر زمین میخزند، حكومت كنید.»”
این فرمان نشان میدهد که فرزندآوری در نگاه خدا برکت، دعوت، و بخشی از مسئولیت انسان است. این را نیز باید در نظر داشت که این فرمان در شرایطی صادر شد که بر زمین تنها آدم و حوا میزیستند و دوران اولیه زندگی بشری بود. خدا در نظر داشت که جامعه بشری از نظر تعداد نیز وسعت یابد.
مسیحیت حقیقی فرزند را مزاحمت، بار بیارزش، یا مانع لذت شخصی نمیداند. فرزندان هدیه و برکت خدا هستند (مزمور ۱۲۷: ۳).
اما این آیهها الزام نمیکنند که هر زوج در هر زمان، بدون هیچ حکمت، آمادگی، سلامت، یا مسئولیتپذیری باید حتماً باردار شوند. کتابمقدس همچنین اصل حکمت، مسئولیت، محبت در ازدواج، و توجه به بدن و خانواده را به ما آموزش میدهد.
– پس چه زمانی جلوگیری از بارداری میتواند خطا باشد؟
اگر از انگیزههایی مثل خودپرستی، نفرت از فرزند، رد کامل نقشه خدا برای خانواده، ترس از روی بیایمانی، راحتطلبی افراطی، یا فرار از مسئولیت باشد، از نظر روحانی خطا محسوب میشود.
در ضمن، اگر روش جلوگیری باعث از بین رفتن جنینِ شکلگرفته شود، این از نظر اخلاق مسیحی بسیار جدی و نادرست است، چون زندگی انسان نزد خدا مقدس است.
اما اگر زن و شوهر با دعا، محبت، توافق، حکمت، و رعایت شرایط جسمی، توان تربیتی، و مسئولیتپذیری تصمیم بگیرند برای مدتی بارداری را به تأخیر بیندازند، اصلِ جلوگیری بهخودیخود الزاماً گناه نیست.
– نکته مهم درباره ازدواج:
در ازدواج، بدن زن و شوهر برای خودخواهی شخصی نیست، بلکه باید با محبت، احترام، و توافق متقابل رفتار کنند (اول قرنتیان ۷: ۵).
پس تصمیم درباره بارداری نباید تحمیلی، خودخواهانه، یا بدون توجه به همسر باشد.
– نتیجه:
فرمان «بارور و کثیر شوید» ارزش الهیِ فرزندآوری را ثابت میکند، اما هرگونه تنظیم مسئولانه زمان بارداری را بهطور مطلق محکوم نمیکند. معیار اصلی این است: آیا تصمیم شما با ایمان، محبت، احترام به حق زندگی، پذیرش حاکمیت خدا، و مسئولیتپذیری گرفته میشود یا از خودپرستی و بیاعتمادی به خدا؟
دریافت لینک کوتاه این نوشته:
|
کپی شد! |
