کتاب مراقبت شبانی بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن؛ فصل ۲۳-دوستداران نزاع و صلح‌جویان

بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن؛ فصل ۲۳
دوستداران نزاع و صلح‌جویان

کسانی که میان مردم اختلاف و دشمنی ایجاد می‌کنند، باید یاد بگیرند ببینند که در واقع از چه کسی پیروی می‌کنند. وقتی علف‌های هرز در میان گندم‌ها کاشته شد، گفته شد: «این کارِ دشمن است» (متی ۱۳: ۲۸). سلیمان نیز درباره چنین افرادی می‌گوید: «آدم فاسد و شرور… در دل خود فتنه می‌اندیشد و همیشه اختلاف برپا می‌کند» (امثال سلیمان ۶: ۱۲–۱۴). کسانی که بذر اختلاف می‌کارند، باید به سخنان مسیح گوش دهند: «خوشا به حال صلح‌جویان» (متی ۵: ۹). اگر صلح‌جویان فرزندان خدا نامیده می‌شوند، برای آن است که از نقطۀ مقابل خود، یعنی کسانی که نزاع و درگیری به وجود می‌آورند، متمایز شوند؛ کسانی که بدون شک فرزندان شیطان هستند. هیچ چیز نزد خدا ارزشمندتر از محبت نیست و هیچ چیز برای شیطان خوشایندتر از نابودی آن نیست. کسی که عاشق نزاع و اختلاف است، محبت را که مادر همۀ فضیلت‌هاست از بین می‌برد و به دوستی نزدیک برای دشمن خدا تبدیل می‌شود.

از سوی دیگر، صلح‌جویان باید دقت کنند که هنگام انجام هدف نیک خود، تنها میان کسانی صلح برقرار کنند که واقعاً باید با یکدیگر در صلح باشند. هنگامی که افراد نیک با هم متحد نباشند، زیان بزرگی به وجود می‌آید؛ اما وقتی افراد شرور با هم متحد شوند نیز زیان بزرگی رخ می‌دهد. وقتی بدکاران گرد هم می‌آیند، در کارهای شرورانه خود نیرومندتر می‌شوند و افراد نیک را با شدت بیشتری آزار می‌دهند. پولس مقدس این موضوع را می‌دانست، زمانی که با شورای سنهدرین روبه‌رو شد که به اشتباه در مخالفت با انجیل متحد شده بودند. او به آنان گفت: «ای برادران، من فریسی و فرزند فریسی هستم» (اعمال رسولان ۲۳: ۶). او باعث شد که آنان با یکدیگر درگیر شوند و خود بدون آسیب از دست آزاردهندگانش رهایی یابد. کسانی که می‌خواهند صلح برقرار کنند، باید نخست بکوشند عشق به آرامش درونی و الهی را در دل کسانی که با آنان سروکار دارند پدید آورند، تا صلح ظاهری و بیرونی نیز برای آنان سودمند و مفید باشد.