کتاب مراقبت شبانی بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن؛ فصل ۳۲-کسانی که از روی هیجان و احساسات ناگهانی گناه می‌کنند، و کسانی که آگاهانه و از روی قصد گناه می‌کنند.

بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن؛ فصل ۳۲

کسانی که از روی هیجان و احساسات ناگهانی گناه می‌کنند، و کسانی که آگاهانه و از روی قصد گناه می‌کنند.

کسانی که گرفتار هیجان‌های ناگهانی می‌شوند، باید به یاد داشته باشند که زندگی کنونی نوعی میدان جنگ است و دشمن ما پیوسته با تیرهای پنهان به ما حمله می‌کند. آنان باید هر روز دل خود را با سپر ترس از خدا محافظت کنند و همواره مراقب دژ روح خود باشند. دشمن حیله‌گر ما هرگاه روح را بدون زره دوراندیشی و آمادگی ببیند، با آزادی بیشتری به آن حمله می‌کند.

کسانی که بر اثر هیجان‌های ناگهانی مغلوب می‌شوند، باید تشویق شوند که بیش از اندازه خود را سرگرم امور گذرای دنیا نکنند؛ زیرا این امور روح را در بند می‌کشند و آن را از حمله‌های گناه غافل می‌سازند. سلیمان درباره کسانی که از گناه آسیب می‌بینند و با این حال همچنان در خواب غفلت هستند، می‌گوید: «خواهی گفت: “مرا زدند و احساس نکردم! مرا کوفتند و نفهمیدم! پس کی بیدار خواهم شد تا جرعه‌ای دیگر بنوشم» (امثال سلیمان ۲۳: ۳۵). این انسان‌های خفته نه گناهانی را که در پیش است پیش‌بینی می‌کنند و نه حتی گناهانی را که مرتکب شده‌اند به‌درستی می‌شناسند. کشش گناه آنان را با خود می‌برد، اما همچنان در خواب می‌مانند. تنها برای آن بیدار می‌شوند که بار دیگر از لذت مست شوند. درباره چنین کسانی نیز نوشته شده است: «همچون کسی خواهی بود که در دلِ دریا خفته و بر دَکَل کشتی لمیده باشد» (امثال سلیمان ۲۳: ۳۴). کسی که از خود در برابر وسوسه‌های دنیا محافظت نمی‌کند، مانند کسی است که در میان دریا به خواب رفته است؛ به موج‌ها توجهی ندارد، سکان کشتی را رها می‌کند و کنترل آن را از دست می‌دهد. اما هنگامی که ذهن، که سکان‌دار روح است، سکان را محکم در دست نگه دارد، روح می‌داند چگونه کشتی را هدایت کند؛ گاهی با ایستادگی، موج‌های وسوسه را در هم می‌شکند و گاهی با احتیاط از کنار آن‌ها می‌گذرد. به این ترتیب، هم از خطرهای کنونی رهایی می‌یابد و هم برای نبردهای آینده نیرومندتر می‌شود.

کسانی که آگاهانه و از روی قصد، گناه می‌کنند، باید به یاد داشته باشند که داوری سخت‌تری در انتظار کسی است که با آگاهی دست به کار نادرست می‌زند. باید به آنان یادآوری شود که توبه کردن از گناهی که انسان از روی قصد انجام داده، دشوارتر از توبه کردن از گناهی است که بدون تصمیم قبلی و ناخواسته از او سر زده باشد. گناهانی که انسان ناگهان در آن‌ها می‌افتد، اغلب او را به مراقبت و هوشیاری بیشتر وامی‌دارند؛ اما گناهانی که از روی عمد انجام می‌شوند، گناهکار را به نومیدی می‌کشانند. خداوند نسبت به نیت‌های بدخواهانه سخت‌گیرتر است تا نسبت به کارهای نادرستی که از روی غفلت یا ضعف انجام می‌شوند.