نمونه هایی از آیات قرآن در رابطه با کشتار و شکنجه و آزار یهودیان و مسیحیان

نمونه هایی از آیات قرآن در رابطه با کشتار و شکنجه و آزار یهودیان و مسیحیان

چند آیه در قرآن وجود دارد که یا مستقیماً به درگیری با یهودیان و مسیحیان اشاره می‌کند، یا در زمینه جنگ و مجازات‌هایی آمده است که در تاریخ برای خشونت علیه آنان به کار رفته‌اند. با دقت باید گفت قرآن آیه‌ای ندارد که صریحاً فرمان دهد «همه یهودیان و مسیحیان را شکنجه کنید»؛ اما آیاتی دارد که جنگ با اهل کتاب، فرودست کردن آنان، یا کشتن و اسیر کردن گروهی یهودی را بیان می‌کند.

۱. جنگ با یهودیان و مسیحیان تا پرداخت جزیه در حالت فرودستی
سوره توبه، آیه ۲۹:

«با کسانی از اهل کتاب که به خدا و روز واپسین ایمان نمی‌آورند … بجنگید تا با دست خود، در حالی که خوار و فرودست‌اند، جزیه بپردازند».

«اهل کتاب» در این آیه یهودیان و مسیحیان‌اند. این آیه دستور به جنگ علیه آنان می‌دهد، مگر آنکه زیر سلطه حکومت اسلامی قرار گیرند و جزیه بپردازند. تعبیر «وَهُمْ صاغِرون» به معنای حالت خواری، فرودستی یا تسلیم فهمیده شده و در تاریخ مبنایی برای تبعیض حقوقی علیه یهودیان و مسیحیان بوده است.

۲. کشتن و اسیر کردن گروهی از یهودیان مدینه
سوره احزاب، آیه ۲۶:

«و کسانی از اهل کتاب را که [دشمنان] را پشتیبانی کرده بودند، از دژهایشان فرود آورد و در دل‌هایشان هراس افکند؛ گروهی را می‌کشتید و گروهی را اسیر می‌کردید».

این آیه به‌طور معمول درباره یهودیان بنی‌قریظه تفسیر می‌شود. بر اساس منابع سیره اسلامی، مردان بسیاری از آن قبیله کشته شدند و زنان و کودکان به اسارت درآمدند. هرچند این آیه در بستر یک جنگ و اتهام پیمان‌شکنی قرار دارد، اما واقعاً از قتل و اسارت یک گروه یهودی سخن می‌گوید.

۳. مجازات‌های بدنی سخت، از جمله بریدن دست و پا
سوره مائده، آیه ۳۳:

«کیفر کسانی که با خدا و رسول او می‌جنگند و در زمین برای فساد می‌کوشند، این است که کشته شوند، یا به دار آویخته شوند، یا دست‌ها و پاهایشان از خلاف بریده شود، یا از سرزمین تبعید گردند».

این آیه مشخصاً یهودیان یا مسیحیان را نام نمی‌برد، بلکه درباره کسانی است که علیه محمد و حکومت او جنگیده یا «فساد» می‌کنند. با این همه، مجازات‌هایی مانند به دار آویختن و بریدن دست و پا از دو سوی مخالف، شکل‌های بسیار خشن مجازات بدنی‌اند و در برخی نظام‌های اسلامی به‌عنوان حکم شرعی مورد استناد قرار گرفته‌اند.

۴. فرمان کلی به جنگ با کافران نزدیک
سوره توبه، آیه ۱۲۳:

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، با کافرانی که به شما نزدیک‌اند بجنگید، و باید در شما سختی و شدت بیابند».

این آیه به‌طور خاص یهودیان و مسیحیان را نام نمی‌برد، اما در پیوند با آیات پیشین سوره توبه و فقه جهاد، گاه به اقلیت‌های غیرمسلمان نیز تعمیم داده شده است.

۵. قتل و اسارت در جنگ با مخالفان
سوره محمد، آیه ۴:

«پس هنگامی که با کافران روبه‌رو شدید، گردن‌ها را بزنید؛ تا آنگاه که آنان را سخت درهم شکستید، پس [اسیران را] محکم ببندید…».

این نیز حکم عمومی جنگی است، نه آیه‌ای ویژه یهودیان یا مسیحیان. بااین‌حال، چون در قرآن یهودیان و مسیحیانی که اقتدار محمد را نپذیرند گاه در شمار مخالفان و کافران قرار گرفته‌اند، چنین آیه‌ای در خوانش‌های تاریخی می‌توانسته علیه آنان نیز استفاده شود.

– نکته مهم درباره تفسیر
آیات یادشده از لحاظ تاریخی غالباً به جنگ‌ها و نزاع‌های قرن هفتم مربوط دانسته می‌شوند. اما این واقعیت، اثر عملی زبان آیات را از میان نمی‌برد: وقتی یک متن دینی، جنگ با اهل کتاب و فرودست کردن آنان را مشروع معرفی می‌کند، به‌آسانی می‌تواند مبنایی برای تبعیض، اجبار و خشونت دینی شود.

در مقابل، عیسای مسیح هرگز به پیروان خود فرمان نداد که برای گسترش ایمان، یهودیان، مسیحیانِ مخالف، یا هیچ قوم دیگری را بکشند یا زیر سلطه آورند. راه و روش او توبه، ایمان، محبت به دشمنان و شهادت برای حقیقت است، نه شمشیر و اجبار.

برگرفته از هوش مصنوعی وبسایت پرپاسخ: kairoschat.ai