فصل ۲۶ کسانی که کامیاب و موفقاند، و کسانی که شکست و محرومیت را تجربه میکنند.
فصل ۲۶
کسانی که کامیاب و موفقاند، و کسانی که شکست و محرومیت را تجربه میکنند.
به کسانی که در رفاه و موفقیت هستند باید یادآوری شود که موفقیت دنیوی با وسوسههای فراوانی همراه است. آنان باید مراقب باشند که دل خود را به چیزهایی که به دست آوردهاند نبندند و در نتیجه بخشندهٔ این نعمتها را فراموش نکنند. نباید سفر این دنیایی خود را بیش از وطن حقیقیشان دوست بدارند. نباید توشهٔ راه را به مانعی برای رسیدن به مقصد تبدیل کنند. نباید آنقدر از نور ماه لذت ببرند که از دیدن درخشش خورشید رویگردان شوند. آنچه در این دنیا به دست آوردهاند، برای تسکین رنجهایشان داده شده است، نه به عنوان پاداشی که خودشان شایستهٔ آن بودهاند. آنان باید ذهن خود را از فریفته شدن به لطفها و نعمتهای دنیا حفظ کنند و این نعمتها را با دلبستگی قلبی نپذیرند. اگر خوبیها و نعمتهای دنیا میل به زندگی بهتر را از انسان بگیرد، به عاملی برای مرگ ابدی تبدیل میشود. قدیس پولس میگوید: (اول قرنتیان ۷:۳۰). نباید اجازه دهیم لذت بردن از چیزهای گذرا، ما را از بهرهمندی از شکوه جاودانی محروم کند. نعمتهای این دنیا برای آرامش بخشیدن به ما در دوران دوری و غربت داده شدهاند و نباید روح اندوه و دلتنگیای را که شایستهٔ روحی در حال سفر است از ما بگیرند.
کسانی که موفق و کامیاب هستند باید با خردمندی بیندیشند که گاهی رفاه و کامیابی به انسان داده میشود تا او را به زندگی بهتر برانگیزد، و گاهی نیز به عنوان نشانهای از محکومیت سنگین اوست. خدا سرزمین کنعان را به بنیاسرائیل وعده داد تا امید به امور جاودانی را به آنان بیاموزد. آنان لازم داشتند با دریافت چیزی که خدا در آیندهای نزدیکتر وعده داده بود، یاد بگیرند به وعدههای دورتر او نیز اعتماد کنند. اما هنگامی که انسانها در برابر بخششهای خدا با اعمال نیک پاسخ نمیدهند، محکومیتشان سنگینتر میشود؛ زیرا در برابر مهربانی او ایستادگی کردهاند. به مرد ثروتمندی که در جهنم عذاب میکشید گفته شد: (لوقا ۱۶:۲۵). چون او با وجود سخاوت و نعمتهای خدا دگرگون نشد، مجازاتش سنگینتر گردید.
کسانی که در امور دنیوی کامیاب نشدهاند باید به یاد داشته باشند که خدا با چه دقتی از کسانی که دوستشان دارد مراقبت میکند؛ زیرا آنان را از خواستههایی که به زیانشان است بازمیدارد. پزشکی که بیماری را غیرقابل درمان بداند، به او اجازه میدهد هر کاری که میخواهد انجام دهد؛ اما اگر امیدی به درمان داشته باشد، او را از بسیاری از چیزهایی که آرزو دارد بازمیدارد. ما نیز گاهی پول را از فرزندانمان دریغ میکنیم، هرچند آنان روزی وارث ما خواهند شد و همه دارایی ما را به دست خواهند آورد. پس کسانی که با سختیها و مصیبتهای این دنیا روبهرو هستند، باید به امید میراث جاودانی شادمان باشند. خدا آنان را زیر تربیت و انضباط خود قرار نمیداد مگر آنکه قصد نجاتشان را داشت. همچنین باید به یاد داشته باشند که ثروت و قدرت، حتی برای انسانهای نیک نیز میتواند بسیار خطرناک باشد. داوود که بسیار محبوب خدا بود، زمانی که در رنج و فشار به سر میبرد، از زمانی که به پادشاهی رسید بافضیلتتر بود. سلیمان از حکمت بزرگی برخوردار شد، اما آن گنج به وسیلهٔ سختیها و رنجها محافظت نشد، و چون هیچ مصیبتی را تجربه نکرد، حکمت خود را از دست داد و به بتپرستی روی آورد.
دریافت لینک کوتاه این نوشته:
|
کپی شد! |
