کتاب مراقبت شبانی بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن، فصل ۱۵-سست‌کاران و شتاب‌زدگان

بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن، فصل ۱۵
سست‌کاران و شتاب‌زدگان

سست‌کاران باید به یاد آورند که اگر هنگامی که توانایی انجام کار درست را داریم آن را انجام ندهیم، چه بسا زمانی فرا رسد که هرچند بخواهیم، دیگر نتوانیم آن را انجام دهیم. هنگامی که ذهن از شور و اشتیاق بی‌بهره بماند، سستیِ آن به رخوتی تبدیل می‌شود که اندک‌اندک هر میل به انجام نیکی را از میان می‌برد. چنان‌که سلیمان می‌گوید: (امثال سلیمان ۱۹: ۱۵). ذهنی که خود را برای امور برتر استوار و آماده نمی‌سازد، در میان خواسته‌های پست سرگردان می‌شود، و روحی که خود را به بند انضباط نمی‌سپارد، در آرزوهای لذت‌جویانه پراکنده می‌گردد. سلیمان همچنین می‌گوید: (امثال سلیمان ۲۱: ۲۶). خودِ حقیقت نیز به ما آموخت که وقتی روحی شریر از انسانی بیرون می‌رود، آن خانه پاک شمرده می‌شود، اما سپس ارواح بسیار دیگری آن را تصرف می‌کنند. از ویژگی‌های افراد سست‌کار این است که با برخی بدی‌های کوچک مبارزه می‌کنند و بر آنها غلبه می‌یابند، اما در همان حال، امور بسیار مهم‌تر را نادیده می‌گذارند و انجام نمی‌دهند.

اما شتاب‌زدگان، اغلب نیکیِ اعمال را تباه می‌کنند و حتی به شر می‌افتند، زیرا بدون تشخیص و تأمل، با عجله خود را در کارها می‌اندازند. چنین کسانی در هنگام عمل به آنچه انجام می‌دهند توجه کافی ندارند و تنها زمانی به خطای خود پی می‌برند که دیگر بسیار دیر شده است. آنان مانند کسی هستند که بدون در نظر گرفتن راه پیش روی خود، به سفر می‌رود و با چشمانی بسته راه می‌پیماید. سلیمان به اینان چنین اندرز می‌دهد: (سِیراخ ۳۲: ۱۹).