نه به شایستگی خودت بلکه به نیکویی و رحمت خدا تکیه کن!

نه به شایستگی خودت بلکه به نیکویی و رحمت خدا تکیه کن!

در هر جمعی، معمولاً دو جور آدم پیدا می‌شود:
یک عده اهل قضاوت‌اند، و یک عده هم از سرِ نیاز و درماندگی آمده‌اند.

در انجیل متی فصل ۱۵، آیه‌های ۲۱ تا ۲۸ شاگردان وقتی آن زن کنعانی را دیدند که بیرون از دایرهٔ وعده بود، با خود گفتند: «او اصلاً حق ندارد چیزی بخواهد.»
اما زن، با وجود همهٔ این‌ها، جلو آمد. نه نام و نشانی داشت، نه جایگاهی، نه سابقه‌ای روحانی.
فقط با جرأت و با امیدی که از فیض می‌آمد، درخواست کرد. او خوب می‌دانست چیزی در خودش ندارد که او را شایسته کند؛ برای همین از روی رحمت درخواست کرد، نه از روی شایستگی.

اگر می‌خواهی ایمانت رشد کند، این رشد از زیادتر دانستن به‌دست نمی‌آید؛ از این می‌آید که فیض را عمیق‌تر تجربه کنی.

وقتی بفهمی که تو «بهترین انتخابِ خدا» نیستی، بلکه «انتخابِ او از روی فیض» هستی، نگاهت عوض می‌شود.
دیگر نمی‌کوشی خودت را لایق نشان بدهی.
دیگر برای جلب تأیید دیگران نقش بازی نمی‌کنی.
دیگر نمی‌خواهی محبت را به‌دست بیاوری.

آن‌وقت کم‌کم یاد می‌گیری از جایگاهِ مهربانی زندگی کنی؛ نه چون سزاوارش هستی، بلکه چون او ذاتاً نیکوست.

پیامی از جولیان آدامز