کتاب مقدس

آیا کلیسا کتاب‌های عهد جدید را تعیین کرد؟

رای بدهید

آیا کلیسا کتاب‌های عهد جدید را تعیین کرد؟

کلیسا کتاب‌های عهد جدید را «خلق» یا به آنها اقتدار نبخشید؛ کلیسا آنها را به‌عنوان نوشته‌های الهام‌شده و توسط رسولان تشخیص داد، حفظ کرد و به‌طور رسمی اعلام نمود. پس اقتدار کلیسا بالاتر از کتاب‌مقدس نیست.

رساله‌ها و انجیل‌ها از همان زمان نگارش، در کلیساهای نخستین خوانده، تکثیر و میان جماعت‌ها ردوبدل می‌شدند. پطرس نوشته‌های پولس را در شمار «کتب» قرار می‌دهد؛ یعنی آنها را هم‌ردیف نوشتار مقدس می‌شناسد (دوم پطرس ۳: ۱۵و۱۶).

در قرن‌های نخست، کلیسا با نوشته‌های فراوانی روبه‌رو بود؛ بعضی واقعاً از رسولان یا همکاران نزدیک آنان بودند و بعضی دیگر جعلی، دیرتر نوشته‌شده یا ناسازگار با تعلیم رسولان.

آتاناسیوس پیش از شوراهای هیپو و کارتاژ همان فهرست کامل بیست‌وهفت‌کتابی را اعلام کرد؛ و پیش از او نیز هسته اصلی این فهرست، یعنی چهار انجیل، اعمال رسولان، رساله‌های پولس و بسیاری از رساله‌های دیگر، مدت‌ها در کلیساها به‌عنوان نوشته‌های رسولان و الهام خدا شناخته شده بود.

این روند نشان می‌دهد که شوراها به کتاب‌ها اقتدار ندادند. اقتدار نوشته‌ها از خدا و منشأ رسولی و الهامی آنها بود؛ کلیسا، در طول زمان و با سنجش دقیق، آنها را تشخیص داد و از نوشته‌های جعلی و غیررسولی جدا کرد.

رهبران کلیسا در دو شورای هیپو و کارتاژ بررسی کردند که آیا هر کتاب:

– به یک رسول یا شاهد نزدیک به رسولان وابسته است؛
– با تعلیم شناخته‌شده رسولان هماهنگ است؛
– از آغاز در کلیساهای گسترده پذیرفته و خوانده شده است؛
– نشانه‌های روشن الهام و اقتدار روحانی دارد.

شوراهای محلی در سده چهارم، مانند هیپو در سال ۳۹۳ و کارتاژ در سال ۳۹۷، فهرست بیست‌وهفت کتاب عهد جدید را تأیید کردند؛ اما آنها قرن‌ها پس از نگارش این کتاب‌ها تشکیل شدند. شورا نمی‌توانست با رأی خود کتابی غیرالهامی را کلام خدا کند، همان‌طور که یک کارشناس طلا با تشخیص خود فلز را طلا نمی‌سازد، بلکه طلای حقیقی را تشخیص می‌دهد.

نکته اصلی این است:

– کلیسا خادم کلام خدا است، نه داورِ برتر از کلام خدا.
– کلیسا شاهد و نگهبان کتاب‌مقدس است، نه منشأ اقتدار آن.
– اقتدار کتاب‌مقدس از خدای سخنگو می‌آید، نه از تأیید انسان‌ها.

اگر گفته شود «چون کلیسا فهرست را اعلام کرده، پس کلیسا بالاتر از کتاب‌مقدس است»، نتیجه‌ای نادرست گرفته شده است. ما واقعیت‌های تاریخی فراوانی را از طریق شاهدان معتبر می‌شناسیم، اما شاهد از حقیقتی که بر آن شهادت می‌دهد برتر نمی‌شود. کلیسای نخستین وسیله‌ای بود که خدا برای شناخت، نگهداری و انتقال کلام مکتوب خود به کار گرفت.

البته این به معنای بی‌اهمیت بودن کلیسا نیست. مسیح کلیسا را بنا کرد و به آن مسئولیت تعلیم، شبانی، محافظت از حقیقت و مقابله با تعلیمات دروغین داد. اما حتی هر سنت، رهبر، شورا و تعلیم کلیسایی باید زیر داوری کلام خدا بماند. اگر کلیسا بتواند برخلاف کتاب‌مقدس آموزه‌ای الزام‌آور وضع کند، دیگر مسیح و کلام او اقتدار نهایی نخواهند داشت.

کلیسا عهد جدید را تشخیص داد، نه اینکه آن را صاحب اقتدار کند. کلیسا اقتدار واقعی دارد، اما اقتداری خدمتگزار و زیر فرمان مسیح است؛ و مسیح از راه کلام الهامی خود بر کلیسا حکم می‌راند.

پاسخ از خدمات پرپاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
Protected By
Shield Security