کتاب مراقبت شبانی بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن، فصل ۱۸-اشخاص لجوج و اشخاص مردد

بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن، فصل ۱۸
اشخاص لجوج و اشخاص مُرَدد

باید به افراد لجوج فهماند که بی‌اعتنایی آن‌ها به توصیه‌های دیگران از این باور ناشی می‌شود که خودشان و نظرهایشان را بیش از حدّ، شایسته و درست می‌دانند. لجاجت از غرور سرچشمه می‌گیرد. پولس مقدس تعلیم می‌دهد که: «خود را بزرگتر از آنچه که هستید به حساب نیاورید» (رومیان ۱۲: ۳). سلیمان نیز همین نوع انسان لجوج را توصیف می‌کند، وقتی می‌گوید: «ثمرۀ طریق‌های خود را خواهند خورد و از میوۀ تدبیرهای خویش سیر خواهند شد» (امثال ۱: ۳۱).

افراد لجوج باید غرور فکری خود را بپذیرند و برای غلبه بر آن تلاش کنند؛ وگرنه چنانچه از پذیرفتن راهنمایی دیگران سر باز زنند، سرانجام اسیر غرور خود خواهند شد. آن‌ها باید به نمونه‌ای که پسر انسان ارائه کرد توجه کنند؛ کسی که فرمود: «من به تنهایی نمی‌توانم کاری انجام دهم. من بر مبنای آنچه خدا می‌گوید داوری می‌کنم. از این رو، داوری من عادلانه است، زیرا در پی انجام ارادۀ کسی هستم که مرا فرستاد، نه ارادۀ خودم» (یوحنا ۵: ۳۰). اگر خودِ پسر خدا گواهی می‌دهد که بر اساس اراده و نظر دیگری داوری می‌کند، پس چگونه یک انسان می‌تواند با وجدان آسوده از پیروی خواست دیگری سر باز زند؟

باید به افراد مردد کمک کرد تا دریابند که خود را کمتر از آنچه هستند ارزش‌گذاری می‌کنند و همین برداشت نادرست باعث می‌شود خیلی آسان تحت تأثیر دیگران نظرشان را تغییر دهند. آن‌ها باید به یاد داشته باشند که چه کسانی هستند و کمتر خود را در معرض بادهای تغییر قرار دهند. پولس مقدس دربارۀ چنین افرادی می‌گوید: «دیگر همچون کودکان نخواهیم بود تا در اثر امواج به هر سو پرتاب شویم و باد تعالیمِ گوناگون و مکر و حیلۀ آدمیان در نقشه‌هایی که برای گمراهی می‌کشند، ما را به این سو و آن سو براند» (افسسیان ۴: ۱۴).

افراد مردد باید تشویق شوند که استواری و متانت بیشتری در ذهن و شخصیت خود ایجاد کنند. همان‌گونه که یک ساختمان محکم بر پایه‌ای استوار بنا می‌شود، پایداری فکری نیز بر جدیت و وقارِ استوار ریشه می‌گیرد. پولس مقدس هنگامی که به قرنتیان می‌گفت: «آیا تردید داشتم یا همانند بسیاری از مردم  این دنیا شده‌ام که وقتی می‎‌گویند “بله” منظورشان “نه” است؟ (دوم قرنتیان ۱: ۱۷)، اعلام می‌کرد که از این ضعف به دور است.