چشم‌انداز نبوتیِ دعای نان روزانه!

چشم‌انداز نبوتیِ دعای نان روزانه!

«نان روزانۀ ما را هر روز به ما عطا فرما»:  این عبارت در دعای عیسی معروف به “دعای خداوند” برای مترجمان کمی چالش‌برانگیز است که آن را به‌درستی ترجمه کنند؛ زیرا اگر به‌صورت تحت‌اللفظی در نظر گرفته شود، از «نانِ فردا، برای امروز» سخن می‌گوید.

انجیل لوقا با این تصویر آغاز می‌شود که تمامی اسرائیل در انتظار بودند.

لوقا، نویسندهٔ این انجیل، می‌خواهد ما دریابیم که این لحظه، لحظه‌ای است با نگاه به زمان‌های آخر. برای یهودیان، ضیافت اهمیت ویژه‌ای داشت، زیرا ضیافت نشانه‌ای از واقعیتی نبوتی بود که قرار بود در آینده تحقق یابد. از همین‌رو، آنان غذا را برکت می‌دادند.

وقتی یک پدر یهودی غذا را برکت می‌دهد، این صرفاً یک آیین یا تشریفات مذهبی نیست؛ بلکه دعوتی است برای برانگیختن و بیدار کردن قوهٔ تصور، تا انسان پیشاپیش، آنچه را که با آمدن پادشاهی خدا خواهد بود، در ذهن خود مجسم کند. به همین دلیل است که عیسی دوست داشت با مردم هم‌سفره شود.

پس هنگامی که عیسی می‌گوید: «نان روزانهٔ ما را هر روز به ما عطا فرما»، شنوندگان او به ضیافت عروسیِ بره می‌اندیشیدند؛ به آن جشن بزرگ که روزی در آینده برپا خواهد شد.

بنابراین، وقتی عیسی ما را دعوت می‌کند که بگوییم: «نان روزانهٔ ما را هر روز به ما عطا فرما»، در واقع می‌گوید: «از آن نانی که برای ضیافت آینده مهیا شده است، امروز نیز به ما عطا فرما».

از همین رو، هنگامی که برای برگزاری مراسم شام خداوند گرد هم می‌آیید، هم مرگ عیسی را که رویدادی در گذشته است به یاد می‌آورید و این را به یاد او به‌جا می‌آورید، و هم با امید به بازگشت پرشکوه او و استقرار پادشاهی‌اش به آینده می‌نگرید. در چنین لحظه‌ای است که گذشته و آینده در زمان حال به یکدیگر می‌پیوندند. دو عصر در یک ضیافت با هم تلاقی می‌کنند، و شما همین اکنون از واقعیتی که به آینده تعلق دارد، بهره‌مند می‌شوید.

پیامی از جولیان آدامز