درد و زخمِ خود را به عشق تبدیل کن!

درد و زخمِ خود را به عشق تبدیل کن!

هیچ‌کس درد را دوست ندارد.
هیچ‌کس آرزویش این نیست که قلبش بشکند.
هیچ‌کس برای شب‌های بی‌خوابی، پرسش‌های بی‌پاسخ یا دوران‌های اندوه و سوگواری دعا نمی‌کند.
اما برخی از مهربان‌ترین و آرام‌ترین انسان‌هایی که در زندگی خواهید دید،
کسانی هستند که رنج‌های عمیقی را پشت سر گذاشته‌اند
و در همان سختی‌ها دریافته‌اند که خدا در کنارشان بوده است.
آرامش و تسلایی که خدا به ما می‌بخشد، قرار نیست فقط برای خودمان بماند.
او ما را شفا می‌دهد تا بتوانیم به شفای دیگران کمک کنیم.
او بار ما را به دوش می‌کشد تا ما نیز بتوانیم به یاری دیگران بشتابیم.
او اشک‌های ما را پاک می‌کند تا بتوانیم کنار فردی بنشینیم که در رنج است
و به او بگوییم: «تو هم مثل من از این مرحله بار دیگر عبور خواهی کرد.»
زخم‌هایی که از آن‌ها جان سالم به در برده‌ای،
ممکن است همان جایی باشند که خدا بیش از هر نقطۀ دیگری از وجود تو برای کمک به دیگران بهره بگیرد.
درد می‌تواند ما را تلخ و دل‌سرد کند.
یا می‌تواند ما را مهربان‌تر، دلسوزتر و همدل‌تر سازد.
انتخاب با ماست.