رهبری از نگاه کتاب اعداد
رهبری از نگاه کتاب اعداد
سرشماری نسل اول: برآورد منابع و امکانات
(اعداد ۱:۱ تا ۵۴)
آیا میتوانی کار عظیمِ شمارش قبایل سرگردان اسرائیل را تصور کنی؟
موسی و هارون دقیقاً همین کار را انجام دادند. رهبران اسرائیل این مأموریت بزرگ را به بخشهای کوچکتر و قابلمدیریت تقسیم کردند و برای این کار از قبایل، طایفهها و خانوادههایی که از قبل در ساختار فرهنگی قوم عبرانی وجود داشتند، استفاده کردند.
رهبران خوب، آشوب و بینظمی را سازماندهی میکنند.
قانون هدایت: برنامهریزی و ساختار
(اعداد ۱:۲ تا ۳۴)
یک رهبر خوب، موسی بود که اردوگاههای قبایل را در بیابان با نظم و برنامهریزی دقیق سامان داد. او خیمه اجتماع را در مرکز قرار داد و کاهنان را در چهار طرف آن مستقر کرد. سپس دوازده قبیله را بهصورت متقارن در اطراف کاهنان و لاویان تقسیم کرد؛ بهگونهای که در هر یک از چهار طرف، سه قبیله قرار داشت.
ما نیز خوب است مانند موسی برنامهریزی و سازماندهی کنیم.
۱- برای برنامهریزی، برنامهریزی کن. برای برنامهریزی و سازماندهی، زمان کافی در نظر بگیر.
۲- هدف اصلی خود را مشخص کن. تصویر کلی چیست؟ چه کاری میخواهی انجام دهی؟
۳- وضعیت را ارزیابی کن. پیش از آنکه راهبردی طراحی کنی، ببین اکنون در چه موقعیتی قرار داری.
۴- نیازها را در اولویت قرار بده. مطمئن شو که اعضای تیم درباره مهمترین اهداف با یکدیگر توافق دارند.
۵- سؤالات درست را مطرح کن. درباره بازار، رهبری، درآمد، گزارشدهی و ارزیابی سؤال کن.
۶- اهداف مشخص تعیین کن. اهدافی بنویس که واقعبینانه، قابلاندازهگیری و انگیزهبخش باشند.
۷- شفافسازی و ارتباط برقرار کن. ارتباط، برنامهریزی را به مرحلهٔ اجرا و عملیکردن آن پیوند میدهد.
۸- موانع احتمالی را شناسایی کن. در ذهن خود همه چیزهایی را که ممکن است مانع پیشرفت تو شوند، مرور کن.
۹- در برنامهریزی خود رویکردی باز داشته باش. نسبت به محیط و شرایط پیرامون خود حساس و همدل باش.
۱۰- هر چیزی را که میتوانی زمانبندی کن. کارها را در تقویم ثبت کن و برایشان مهلت تعیین کن.
۱۱- برای هر چیزی که میتوانی بودجه تعیین کن. هم هزینهها و هم تاریخهای سررسید پروژهها را مشخص کن.
۱۲- نظارت کن و اصلاحات لازم را انجام بده. پیشرفت کار مانند یک سفر با قایقرانی است؛ باید دائماً مسیر خود را تنظیم و اصلاح کنی.
۱۳- نتایج را بررسی کن. ارزیابی از رکود و همچنین بزرگنمایی و اغراق جلوگیری میکند.
این را به یاد داشته باش: هر کسی میتواند سکان کشتی را در دست بگیرد، اما برای تعیین مسیر کشتی، به یک رهبر نیاز است.
قانون قربانی یا فداکاری: نذیرهها از حق خود میگذرند تا پیش بروند
(اعداد ۱:۶ تا ۲۱)
خداوند از طریق نذر نذیره راهی فراهم کرد تا هم مردان و هم زنان، خود را برای مدت و هدف خاصی وقف و تقدیم خداوند کنند. رهبرانی مانند شمشون (و احتمالاً سموئیل) چنین نذری داشتند؛ آنها متعهد میشدند از نوشیدن شراب و مشروبات قوی خودداری کنند، موهای خود را کوتاه نکنند و از تماس با جسد مرده پرهیز کنند.
آنان از برخی حقوق و انتخابهای خود صرفنظر کردند تا معیار بالاتری را در زندگی رعایت کنند؛ به بیان دیگر، قانون قربانی را به کار میبستند تا در برابر وسوسههای روزمره، خود را منضبط نگه دارند و درباره دیگران به قضاوت ننشینند.
امروز رهبران چگونه میتوانند اصل نذر شخص نذیره را به کار ببرند؟
انضباط شخصی: کاربرد:
پرهیز از شراب و نوشیدنیهای قوی زیادهروی و افراط: انضباط برای جلوگیری از وابستگی و اعتیاد
کوتاه نکردن مو تصویر و ظاهر: اجازه نده مُد و ظاهر، تو را هدایت و کنترل کند.
پرهیز از تماس با جسد صداقت: پاک بمان و استانداردی مقدس و والا را دنبال کن.
قانون زمانبندی: رهبری پویای خدا
(اعداد ۱۵:۹ تا ۲۳)
قوم خدا هیچ راهی نداشتند که بدانند قرار است در یک مکان مشخص چند روز یا چند سال اردو بزنند. آنها نمیتوانستند به یک روال ثابت عادت کنند و صرفاً به یک برنامهٔ زمانی از پیش تعیینشده اعتماد کنند؛ بلکه لازم بود انعطافپذیر بمانند.
آنها یاد گرفتند که به خدا، یعنی رهبر نهایی خود، اعتماد کنند.
هفتاد مشایخ: سهیم شدن در حملِ بارِ برگزیدگان خدا
(اعداد ۱۱:۱۱ تا ۱۷)
ما اطلاعات زیادی درباره هفتاد مشایخی که موسی برای کمک به خود فراخواند، نداریم. کتاب مقدس نام آنها را ذکر نمیکند و حتی نمیگوید که نمایندهٔ کدام قبایل بودند. آنچه میدانیم این است که آنان از مأموران و مشایخ قوم بودند؛ احتمالاً همه یا بیشتر آنها در میان سرپرستان هزاران، صدها، پنجاهها و دهها نفر قرار داشتند که در خروج ۲۵:۱۸ انتخاب شده بودند. به احتمال زیاد، آنان مردان سالخوردهای بودند که در میان قوم نفوذ و احترام به دست آورده بودند.
عهد عتیق تنها دو بار از هفتاد مشایخ نام میبرد و در هر دو مورد، آنها برای شاهد بودن حضور، قدرت و جلال خدا حضور داشتند (خروج فصل ۲۴). اما بار دوم که مشایخ فراخوانده میشوند، خدا نقش آنها را گسترش میدهد. این بار آنها فقط برای شاهد بودن نیستند، بلکه در کار رهبری مشارکت میکنند؛ و این نکته، حقیقت قابلتوجهی درباره نحوهٔ کار خدا با رهبران آشکار میکند. خدا به موسی فرمود: «از روحی که بر توست گرفته، بر ایشان خواهم نهاد تا با تو بارِ این قوم را حمل کنند و تو به تنهایی آن را حمل نکنی» (اعداد ۱۷:۱۱).
وقتی رهبری که از سوی خدا فراخوانده شده است، باری بر دوش دارد که بیش از حد سنگین میشود، خدا برای او کمک فراهم میکند؛ البته اگر آن رهبر درخواست کمک کند. خداوند نهتنها افرادی را فراهم میکند تا در حمل این بار سهیم شوند، بلکه آنها را نیز با قدرت خود مسح میکند؛ همانگونه که هفتاد مشایخ اسرائیل را مسح کرد.
قانون توانمندسازی: رهبران بالقوه به چه چیزهایی نیاز دارند؟
(اعداد ۱۶:۱۱ تا ۳۰)
اغلب کشیشان در کلیساهای سنتی میپرسند: «آیا واقعاً وظیفهٔ من این است که افراد را برای خدمت و رهبری آماده کنم؟ آیا من نباید فقط شبان باشم و مردم را در روزهای یکشنبه تعلیم بدهم؟»
این سؤال نشان میدهد که فرهنگ ما تا چه اندازه ما را از الگوی کتابمقدسیِ فراخواندن رهبران برای تجهیز و توانمندسازی دیگر رهبران دور کرده است. اعداد فصل ۱۱ نشان میدهد که تجهیز افراد عادی برای رهبری و خدمت، بخشی از مسئولیت رهبران است.
بدون تردید، خدا به موسی نشان داد که چگونه هفتاد رهبری را که انتخاب کرده بود، آموزش دهد و آماده کند. در اعداد ۱۶:۱۱ تا ۳۰ پاسخ این سؤال را میبینیم که رهبران بالقوه به چه چیزهایی نیاز دارند.
خدا میگوید:
۱- آنها به اقتدار نیاز دارند (آیه ۱۶: «آنها را بیاور… تا در آنجا با تو بایستند»).
۲- آنها به مسح نیاز دارند (آیه ۱۷: «از روحی که بر توست گرفته، بر ایشان خواهم نهاد»).
۳- آنها به مالکیت و سهیم بودن در رؤیا نیاز دارند (آیهٔ ۱۷: «با تو بارِ این قوم را حمل کنند»).
۴- آنها به مسئولیت نیاز دارند (آیهٔ ۱۷: «ایشان بار قوم را با تو بر دوش خواهند کشید»).
۵- آنها به نقشها و وظایف مشخص در خدمت نیاز دارند (آیه ۲۴: «آنها را در اطراف خیمه قرار داد»).
۶- آنها باید استعدادها و عطایای خود را ابراز و به کار گیرند (آیه ۲۵: «چون روح بر ایشان قرار گرفت…نبوّت کردند»).
۷- آنها به یک شبان و رهبر مطمئن نیاز دارند که برای آنان این را ممکن سازد تا موفق شوند (آیههای ۲۸–۳۰، در این مورد موسی آن شبان بوده).
دریافت لینک کوتاه این نوشته:
|
کپی شد! |
