کتاب مراقبت شبانی بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن؛ فصل ۳۱-کسانی که کارهای بد را ستایش می‌کنند، و کسانی که کارهای بد را نکوهش می‌کنند اما خود از آن‌ها دوری نمی‌کنند.

بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن؛ فصل ۳۱

کسانی که کارهای بد را ستایش می‌کنند، و کسانی که کارهای بد را نکوهش می‌کنند اما خود از آن‌ها دوری نمی‌کنند.

به کسانی که تا آنجا پیش می‌روند که حتی کارهای بد خود را ستایش می‌کنند، باید نشان داد که با سخنانشان زیانی بیشتر از کردارشان به بار می‌آورند. کارهای بد آنان فقط به خودشان آسیب می‌زند، اما سخنانشان، چون گناهانشان را ستایش می‌کند، افراد بسیاری را تشویق می‌کند که آن‌ها نیز به بدی روی آورند. اگر چنین کسانی حاضر نیستند بدی را از وجود خود ریشه‌کن کنند، دست‌کم باید بیاموزند که از کاشتن بذر بدی در دل دیگران بترسند. همان محکومیت ابدی خودشان باید برایشان کافی باشد. و اگر از گناه خود نمی‌ترسند، دست‌کم باید از آن شرم کنند. اگر گناهی از روی شرم پنهان بماند، ممکن است گناهکار با گذشت زمان از انجام کاری که از آن شرم دارد دست بکشد. اما وقتی گناهکار بی‌شرمانه درباره گناه خود سخن می‌گوید، کم‌کم به این باور می‌رسد که کارش هیچ اشکالی ندارد و در نتیجه بیش از پیش در آن فرو می‌رود. همان‌گونه که نبی می‌گوید: «همچون سُدوم گناه خویش را جار می‌زنند، و آن را پنهان نمی‌سازند. وای بر جانهای ایشان، زیرا که بلا بر سر خویش آورده‌اند» (اشعیا ۳: ۹). اگر سدوم گناه خود را پنهان کرده بود، باز هم گناه می‌کرد، اما دست‌کم آن را با ترس انجام می‌داد. وقتی مهار ترس را از دست داد، دیگر هیچ تاریکی و زشتی‌ای در گناه خود ندید و در نتیجه کارش به جایی رسید که دیگر امیدی به اصلاح آن نبود.

کسانی که از کارهای نادرست انتقاد می‌کنند اما خودشان از آن‌ها دوری نمی‌کنند، باید به این نکته توجه داده شوند که در روز داوری خدا، هیچ دفاعی برای خود نخواهند داشت. آنان خود، قاضی خویش شده‌اند و با سخنان خود علیه خودشان شهادت داده و خود را محکوم کرده‌اند. باید بدانند که داوری سختی در انتظار کسانی است که ذهنشان به اندازه‌ای روشن شده است که بدی را بشناسند، اما برای غلبه بر آن هیچ کاری نکنند. هرچه نوری که انسان دریافت کرده بیشتر باشد، تسلیم شدن در برابر تاریکی،  گناه بزرگ‌تری خواهد بود. از همین رو، مسیح می‌گوید: «غلامی که خواستِ اربابش را می‌داند و با این حال، خود را برای انجام آن آماده نمی‌کند، تازیانۀ بسیار خواهد خورد» (لوقا ۱۲: ۴۷).