تاریخ مختصر فلسطین و فلسطینیان
تاریخ مختصر فلسطین و فلسطینیان
فلسطین نام منطقه‌ای تاریخی در ساحل شرقی دریای مدیترانه است که در دوران کتاب‌مقدس غالباً «کنعان»، سپس «سرزمین اسرائیل» و «یهودیه» خوانده می‌شد. این سرزمین به سبب قرارگرفتن میان مصر، سوریه و بین‌النهرین، همواره محل عبور تجارت، لشکرکشی و رقابت امپراتوری‌ها بوده است.
– دوران باستان و کتاب‌مقدس
پیش از ورود قوم اسرائیل، اقوامی مانند کنعانیان، فِلِسطی‌ها، حِتّی‌ها و اموریان در این سرزمین زندگی می‌کردند. فِلِسطی‌ها قومی ساحلی بودند که شهرهای مهمی چون غزه، اشدود، اشقلون، جت و عقرون داشتند. نام «فلسطین» در اصل با نام این قوم پیوند دارد، هرچند فلسطینیان امروز مستقیماً همان قوم باستانی نیستند.
طبق تاریخ کتاب‌مقدس، خدا سرزمین کنعان را در چارچوب عهد خود به ابراهیم و نسل او وعده داد. پس از خروج قوم اسرائیل از مصر و ورود آنان به کنعان، پادشاهی اسرائیل شکل گرفت. در زمان داوود و سلیمان، اورشلیم مرکز سیاسی و دینی این پادشاهی شد.
پس از سلیمان، پادشاهی به اسرائیل در شمال و یهودا در جنوب تقسیم شد. اسرائیل شمالی در سال ۷۲۲ پیش از میلاد به دست آشور سقوط کرد و یهودا و اورشلیم در سال ۵۸۶ پیش از میلاد به دست بابل ویران شد. پس از آن، شماری از یهودیان به تبعید رفتند؛ اما در دوره فرمانروایی پارس اجازه یافتند بازگردند و معبد را بازسازی کنند.
– دوره یونانی و رومی
پس از پارسیان، اسکندر مقدونی منطقه را فتح کرد و فرهنگ یونانی گسترش یافت. سپس سرزمین میان فرمانروایان یونانی مصر و سوریه دست‌به‌دست شد. فشارهای مذهبی آنتیوخوس چهارم بر یهودیان، قیام مکابیان را در حدود سال ۱۶۷ پیش از میلاد برانگیخت.
در سال ۶۳ پیش از میلاد، روم بر یهودیه مسلط شد. عیسای مسیح در همین دوره، در سرزمینی که زیر سلطه روم بود، متولد شد، خدمت کرد، مصلوب شد و از مردگان برخاست. پس از شورش یهودیان علیه روم، اورشلیم و معبد در سال ۷۰ میلادی ویران شدند.
– پیدایش نام رسمی فلسطین
پس از شورش دیگری در سال‌های ۱۳۲ تا ۱۳۵ میلادی، امپراتور روم نام استان یهودیه را به «سوریه فلسطینا» تغییر داد. این نام بعدها در دوره‌های مختلف برای منطقه به‌کار رفت، اما معنای آن و مرزهایش در طول تاریخ ثابت نبود.
– دوران اسلامی، جنگهای صلیبی و عثمانی
در قرن هفتم میلادی، منطقه به دست خلافت اسلامی افتاد. سپس در دوران جنگهای صلیبی، کنترل آن بارها میان نیروهای اروپایی و مسلمان جابه‌جا شد. از سال ۱۵۱۷ تا پایان جنگ جهانی اول، فلسطین بخشی از امپراتوری عثمانی بود.
– دوران قیمومت بریتانیا و منازعه معاصر
پس از جنگ جهانی اول، بریتانیا اداره منطقه را بر عهده گرفت. در این دوره، مهاجرت یهودیان به سرزمین افزایش یافت و تنش‌های سیاسی و قومی میان یهودیان و عرب‌های ساکن منطقه شدیدتر شد.
در سال ۱۹۴۷، سازمان ملل طرح تقسیم سرزمین به دو دولت یهودی و عربی را پیشنهاد کرد. در سال ۱۹۴۸، دولت اسرائیل تأسیس شد و جنگی میان اسرائیل و کشورهای عربی رخ داد. بسیاری از عرب‌های فلسطینی در جریان این جنگ آواره شدند. پس از جنگ سال ۱۹۶۷، اسرائیل کرانه باختری، نوار غزه و بخش شرقی اورشلیم را تصرف کرد. از آن زمان تاکنون، مسئله سرزمین، پناهندگان، اورشلیم، امنیت و تشکیل دولت فلسطینی همچنان حل‌نشده مانده است.
– فلسطینیان امروز
فلسطینیان مردمی عرب‌زبان‌اند که پیوند خانوادگی، فرهنگی و تاریخی عمیقی با این سرزمین دارند. آنان مسلمان، مسیحی و گروه‌های کوچکتری را در بر می‌گیرند. فلسطینیان مسیحی نیز بخشی از کلیسای تاریخی این سرزمین‌اند و در شهرهایی مانند بیت‌لحم، رام‌الله، اورشلیم و ناصره حضور داشته‌اند.
از دیدگاه مسیحی، نه قومیت و نه قدرت سیاسی، انسان را در حضور خدا عادل می‌سازد. یهودی و فلسطینی، هر دو به عدالت، رحمت، توبه و صلحی نیاز دارند که تنها در عیسای مسیح به کمال می‌رسد.
پژوهشی از خدمات پرپاسخ
دریافت لینک کوتاه این نوشته:
|
کپی شد! |
