دو بیگانه از پیمان خدا که دارای «ایمان عظیم» بودند!

هر دو بار، آن افراد از خودی‌ها نبودند و کسانی نبودند که پیشینهٔ بستن پیمان (با خدا) را داشته باشند. کسانی نبودند که زبان وعده‌ها را خوب بلد باشند. آنان از بیگانگان بودند.

یک زن کنعانی و یک فرماندهٔ رومی! کسانی که به ظاهر حق یا ادعایی نداشتند. چرا؟ چون ایمان آنان بر این اساس نبود که بیشتر تلاش کنند تا باور داشته باشند و نیز بر پایهٔ الاهیات بی‌نقص هم نبود. باور آنها چنین هم نبود که عیسی را قانع کنند کاری انجام دهد. ایمانشان کاملاً بر شخصیت عیسی و مهربانی و نیکویی او متوجه بود.

ایمان واقعی به معنای به‌دست آوردن نتیجه‌ها یا اعلام کردن جملات تأکیدی با صدای بلند نیست بلکه ایمانی از آن نوع است که عمیقاً مطمئن باشی او کیست.
اگر در نیکویی خدا ریشه نداشته باشی، فقط حرف‌های توخالی خواهی زد. اما ایمان بزرگ یعنی حتی وقتی احساس می‌کنی بدون وعده‌ها هستی، این باور را داری که او نیکوست!

برگرفته از پیام جولیان آدامز