ایمان یعنی وقتی نتیجه هنوز مشخص نیست، اعتماد کنی!

ایمان در چیزهایی که روی کاغذ، منطقی به نظر می‌رسند زندگی نمی‌کند. در یک نقطه‌ای، دنبال کردن عیسی باید فراتر از قابل پیش‌بینی بودن، فراتر از راحتی و آسایش، و فراتر از چیزی که دنیا «معقول» می‌داند حرکت کند. نه به این خاطر که عقل و حکمت را کنار می‌گذاریم، بلکه چون ایمان در دنیای «ممکن‌ها» عمل نمی‌کند. اگر چیزی ممکن باشد، دیگر نیازی به ایمان نیست. تنش واقعی در دعای بی‌پاسخ نیست؛ بلکه رنجش و دلخوری است.

بسیاری از ما لغزش می‌خوریم نه به این دلیل که خدا نیکو نیست، بلکه چون هنوز داریم تصمیم می‌گیریم که آیا او نیکو هست یا نه. و وقتی درد طول می‌کشد، وقتی شفا به تأخیر می‌افتد، وقتی داستان آن‌طور که امید داشتیم پیش نمی‌رود، با یک انتخاب روبه‌رو می‌شویم: می‌خواهم با دلخوری زندگی کنم یا با اطمینان و یقین؟

خوشا به حال کسی که از عیسی دلخور نمی‌شود و شادی عمیقی دارد.

ایمان یعنی ضمن انکار نکردن واقعیت؛ بدون هرگونه  دلخوری وفادار بمانی. یعنی انتخابِ اعتماد، حتی وقتی نتیجه هنوز مشخص نشده است. اما دیر یا زود، نیکوییِ پادشاهی او حرف آخر را خواهد زد.

پیامی از جولیان آدامز