کلیسا

اتحاد در راستی و تقدس یعنی محبت بدون سازش با گناه

رای بدهید

اتحاد در راستی و تقدس یعنی محبت بدون سازش با گناه

مقدمه

اتحاد و یکدلی میان فرزندان خدا، خواست روشن خداوند برای کلیساست. کلیسا بدن مسیح است و نباید با حسادت، غرور، غیبت، دشمنی و دسته‌بندی زخمی شود. با این حال، اتحاد کتاب‌مقدسی هرگز به معنای نادیده گرفتن حقیقت، پذیرفتن گناه، یا همراهی با تعلیم نادرست نیست. محبتِ حقیقی از راستی جدا نیست و تقدس، خدا را قربانی آرامش ظاهری نمی‌کند.

خدا از قوم خود نمی‌خواهد که برای حفظ ظاهریِ صلح، حقیقت را پنهان کنند؛ بلکه می‌خواهد در محبت، در راستی بایستند و با فروتنی برای بازگرداندن گمراهان تلاش کنند. اتحاد واقعی زمانی پدید می‌آید که ایمانداران زیر فرمان یک خداوند، یعنی عیسای مسیح، و زیر اقتدار یک کلام، یعنی کتاب‌مقدس، زندگی کنند.

– اتحاد از خداوند سرچشمه می‌گیرد

عیسای مسیح پیش از واقعه صلیب، برای شاگردان خود دعا کرد تا یک باشند. اما او نخست از پدر خواست که آنان در راستی کلام خدا تقدیس شوند. بنابراین، تقدس و راستی، پایهٔ اتحاد و یکدلی هستند؛ نه دو موضوع فرعی در کنار اتحاد. اتحاد بدون حقیقت، اتحادی انسانی، ناپایدار و گمراه‌کننده است (یوحنا ۱۷: ۱۷ تا ۲۳).

کلیسا تنها وقتی یک بدن سالم است که اعضای آن در مسیح بمانند، از کلام او تعلیم بگیرند و با گناه و دروغ سازش نکنند. محبت مسیحی به این معنا نیست که هر رفتار، هر تعلیم یا هر مسیر روحانی را تأیید کنیم. محبت، شخص را دوست می‌دارد، اما گناه را تأیید نمی‌کند؛ حقیقت را می‌گوید، اما با روح فروتنی و فیض.

– آیا دو نفر می‌توانند با هم راه روند؟

کتاب‌مقدس پرسشی بنیادی مطرح می‌کند: آیا دو نفر می‌توانند با هم راه روند، مگر آنکه با هم توافق کرده باشند؟ این پرسش فقط دربارهٔ روابط شخصی نیست؛ بلکه دربارهٔ هر نوع همراهی، خدمت، مشارکت و مسیر روحانی نیز صدق می‌کند. اگر دو نفر در جهت‌های متضاد حرکت کنند، هرچند مدتی کنار هم باشند، سرانجام از یکدیگر جدا خواهند شد (عاموس ۳: ۳).

توافقی که خدا می‌خواهد، توافق بر سر سلیقه، فرهنگ، شخصیت یا روش خدمت نیست؛ بلکه توافق بر سر حقیقت انجیل، خداوندی مسیح، اقتدار کلام خدا و دعوت به تقدس است. ممکن است دو ایماندار در مسائل فرعی مانند شیوهٔ موسیقی، زمان جلسات، سبک خدمت یا برخی برداشت‌های غیرمرکزی تفاوت داشته باشند، اما همچنان در محبت و همکاری باقی بمانند. ولی هنگامی که موضوع، راستی انجیل، اطاعت از خدا یا تأیید گناه آشکار باشد، سازش، محبت نیست؛ بلکه خیانت به حقیقت است.

– پولس و پطرس: محبت به معنای سکوت نبود

یکی از روشن‌ترین وقایع کتاب‌مقدس دربارهٔ این موضوع، برخورد پولس رسول با پطرس در انطاکیه است. پطرس به سبب ترس از انسان‌ها، از مشارکت آزادانه با ایمانداران غیر یهودی عقب‌نشینی کرد. این رفتار، هرچند شاید از بیرون محتاطانه یا صلح‌جویانه به نظر می‌رسید، با حقیقت انجیل هماهنگ نبود و دیگران را نیز به دورویی کشاند.

پولس به پطرس بی‌احترامی شخصی نکرد و برای برتری‌جویی با او مقابله ننمود؛ او در برابر انحرافی ایستاد که به حقیقت انجیل آسیب می‌زد. این نمونه به ما می‌آموزد که محبت، گاهی نیازمند تذکر روشن و شجاعانه است. سکوت در برابر خطا، همیشه نشانهٔ فروتنی نیست؛ گاه نشانهٔ ترس یا بی‌وفایی به راستی است (غلاطیان ۲: ۱۱ تا ۱۴).

پولس نشان داد که حتی یک رسول نیز باید زیر داوری حقیقت خدا بماند. هیچ شخصیت، جایگاه، سنت یا محبوبیتی نمی‌تواند بر کلام خدا مقدم شود. در کلیسا نیز نباید به خاطر حفظ روابط، واقعیت را پنهان کنیم یا گناه را عادی جلوه دهیم.

– شورای اورشلیم: اتحاد با بازگشت به کلام خدا

در کلیسای نخستین، اختلافی جدی دربارهٔ نجات و رابطهٔ ایمانداران غیر یهودی با شریعت پدید آمد. این مسئله صرفاً یک اختلاف سلیقه‌ای نبود؛ زیرا مستقیماً با انجیل فیض و راه نجات ارتباط داشت. رسولان و مشایخ برای حل این اختلاف گرد هم آمدند. آنان تصمیم خود را بر پایهٔ تجربهٔ شخصی، فشار مردم یا خواست اکثریت بنا نکردند، بلکه به کار خدا، شهادت روح‌القدس و کلام خدا رجوع کردند (اعمال رسولان ۱۵: ۶ تا ۱۱)

نتیجهٔ این شورا، وحدتی مبتنی بر حقیقت بود. آنان نه حقیقت انجیل را قربانی کردند و نه بارهای غیرضروری بر دوش ایمانداران گذاشتند. این الگو برای کلیسا ضروری است: اختلاف‌ها باید با فروتنی بررسی شوند، اما معیار نهایی، کلام خداست؛ نه احساسات، سابقهٔ دوستی، نفوذ اشخاص یا ترس از جدایی.

– یکدلی به معنای یکسانی کامل نیست

پولس رسول از کلیسای قرنتس خواست که در اندیشه و داوری، متحد باشند و تفرقه‌ها را کنار بگذارند. منظور او این نبود که همه دقیقاً یک شخصیت، یک استعداد، یک فرهنگ یا یک روش داشته باشند. بدن مسیح اعضای گوناگون دارد، اما همگی باید زیر فرمان سرِ بدن، یعنی مسیح، عمل کنند (اول قرنتیان ۱: ۱۰).

کلیسا باید در امور اساسی، هم‌دل و هم‌صدا باشد: عیسای مسیح خداوند است؛ نجات تنها از راه فیض خدا و ایمان به مسیح است؛ کتاب‌مقدس معیار ایمان و زندگی است؛ گناه باید ترک شود؛ و ایمانداران به تقدس دعوت شده‌اند. اما در مسائل ثانوی، ایمانداران باید با بردباری، فروتنی و احترام رفتار کنند.

پس لازم است میان «تفاوت» و «انحراف» تمایز بگذاریم. هر تفاوتی دلیل جدایی نیست، اما هر انحرافی نیز نباید به نام محبت پذیرفته شود.

– محبت، از گناه حمایت یا پشتیبانی نمی‌کند

محبت حقیقی هرگز به شخص نمی‌گوید: «در گناهت بمان تا رابطهٔ ما به هم نخورد». محبتِ خدا اصلاح می‌کند، هشدار می‌دهد، صبر می‌کند و برای توبه راه می‌گشاید. همان‌گونه که پدری مهربان فرزند خود را از راه خطرناک بازمی‌دارد، کلیسا نیز باید با محبت، خواهر یا برادری را که در گناه یا تعلیم نادرست پافشاری می‌کند، متوجه حقیقت سازد.

عیسای مسیح خود روش برخورد با انسان‌های گناهکار، معلمان نادرست و رهبران ریاکار را به‌روشنی نشان داد. او با گناهکاران فاصله‌ای غرورآمیز نگرفت؛ به خانه باجگیران رفت، با مطرودان سخن گفت و برای شکسته‌دلان رحمت نشان داد. اما هرگز گناه آنان را تأیید نکرد و برای پذیرفته شدن نزد مردم، حقیقت را با نرمی و ملایمت پنهان نساخت. محبت او دعوتی به توبه، دگرگونی و زندگی تازه بود، نه مجوزی برای ادامه دادن در گناه.

نمونه روشن آن دیدار عیسی با زَکّی است. خداوند او را در وضعیت گناهکارانه‌اش نپذیرفت تا همان‌گونه باقی بماند؛ حضور مسیح در زندگی زکّی ثمر توبه، جبران و تغییر عملی به بار آورد. محبت حقیقی مسیح، انسان را در تاریکی نگاه نمی‌دارد، بلکه او را به نور می‌آورد (لوقا ۱۹: ۱ تا ۱۰)

همچنین عیسی با زن گرفتار گناه با رحمت رفتار کرد، او را از محکومیت خودسرانۀ مردم رهانید، اما در پایان به او فرمان داد که دیگر گناه نکند. این توازن مقدس را نشان می‌دهد: نه سنگسارِ بی‌رحمانه و نه تأیید گناه؛ بلکه فیضی که به توبه و پاکی دعوت می‌کند (یوحنا ۸: ۱ تا ۱۱).

از سوی دیگر، عیسی در برابر ریاکاری، تحریف کلام خدا و سوءاستفاده از مقام روحانی سکوت نکرد. او فریسیانی را که ظاهر دینداری داشتند اما دلشان از عدالت، رحمت و ایمان تهی بود، آشکارا توبیخ کرد. مشکل تنها خطای شخصی آنان نبود؛ آنان با تعلیم و الگوی نادرست خود، دیگران را نیز از راه خدا دور می‌کردند. بنابراین محبت به مردم، گاهی مستلزم آن است که با شجاعت در برابر تعلیم و رفتار گمراه‌کننده بایستیم (متی ۲۳: ۱۳ تا ۲۸).

اتحاد مسیحی نمی‌تواند بر انکار حقیقت بنا شود. اگر کسی الوهیت مسیح، مرگ کفاره‌ای او، قیام او، ضرورت توبه، یا اقتدار کلام خدا را انکار کند، این صرفاً تفاوتی جزئی در سلیقه یا روش نیست. چنین انکاری به بنیان انجیل آسیب می‌زند. پولس رسول هشدار می‌دهد که حتی اگر کسی پیامی متفاوت از انجیل راستین اعلام کند، نباید پذیرفته شود (غلاطیان ۱: ۶ تا ۹).

با این حال، لازم است میان مسائل اساسی ایمان و موضوعات فرعی تمایز بگذاریم. همۀ تفاوت‌ها دلیل جدایی نیستند. ممکن است ایمانداران در روش خدمت، سبک پرستش، تصمیم‌های عملی یا برداشت از برخی موضوعات غیرمرکزی تفاوت داشته باشند، اما تا زمانی که در انجیل، شخصیت مسیح و تقدس زندگی وفادارند، باید با فروتنی و بردباری یکدیگر را بپذیرند (رومیان ۱۴: ۱ تا ۶).

اما هنگامی که گناه آشکار، تعلیم نادرست یا سرکشی پایدار نسبت به کلام خدا وجود دارد، سکوت به نام محبت، محبت نیست. کلیسا مأمور است با فروتنی، صبر و هدف بازگرداندن شخص، او را اصلاح کند. اگر شخص توبه کند، باید با بخشش و محبت پذیرفته شود؛ ولی اگر بر گناه یا انحراف خود پافشاری کند، مشارکت بدون مرز با او به معنای عادی‌سازی گناه و آسیب رساندن به بدن مسیح خواهد بود (متی ۱۸: ۱۵ تا ۱۷).

پولس نیز درباره فردی که آشکارا در گناه می‌ماند و توبه نمی‌کند، هشدار داد که کلیسا نباید رفتار او را امری عادی تلقی کند. هدف این جدیت، نابودی شخص نیست، بلکه بیدار شدن او، حفظ پاکی کلیسا و آشکار شدن جدیت گناه است (اول قرنتیان ۵: ۶ تا ۱۳).

پس وحدت حقیقی، به معنای کنار گذاشتن راستی برای آرام نگه داشتن ظاهر روابط نیست. وحدتِ کتاب‌مقدسی، وحدت در روح، در ایمان، در راستی انجیل و در تقدس زندگی است. ما باید با برادران و خواهرانی که در مسیح و کلام او ایستاده‌اند، با فروتنی و محبت راه برویم؛ ضعف‌هایشان را تحمل کنیم، برایشان دعا کنیم و در محبت به رشدشان کمک کنیم. اما نباید با تعلیم دروغین، اخلاقیات ناپاک بدون توبه یا سازش با گناه هم‌مسیر شویم.

کلام خدا از ما می‌خواهد که «در محبت، پیروی راستی کنیم.» محبت بدون راستی، احساساتی بی‌ریشه است که سرانجام گناه را توجیه می‌کند؛ و راستی بدون محبت، به خشونت، غرور و فریسی‌گری تبدیل می‌شود. در مسیح، هر دو کامل‌اند: او هم فیض و هم راستی است (افسسیان ۴: ۱۵).

بنابراین، دعوت ما این است که نه به جدایی‌طلبی مغرورانه گرفتار شویم و نه به اتحاد ظاهری و سازشکارانه. باید حقیقت را با فروتنی بیان کنیم، گناه را گناه بنامیم، در پی توبه و بازسازی باشیم، و تنها بر بنیاد عیسای مسیح و انجیل او با یکدیگر متحد بمانیم. زیرا کلیسای مقدس، نه با پنهان کردن تاریکی، بلکه با راه رفتن در نور، محبت حقیقی و راستی، خدا را به جهان نشان می‌دهد (اول یوحنا ۱: ۵ تا ۷).

نوشته کشیش ورژ باباخانیان

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
Protected By
Shield Security