کتاب مراقبت شبانی بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن، فصل ۱۰-اشخاص مهربان و حسود

بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن، فصل ۱۰
اشخاص مهربان و حسود

اشخاصی که مهربان هستند باید تعلیم ببینند که آنچه را در دیگران می‌بینند و می‌پسندند، در رفتار خود نیز به‌کار گیرند. افراد خوش‌قلب، در میدان نبرد زندگی، در معرض این وسوسه‌اند که مشتاقانه پشتیبان دیگران باشند، اما خود تنها همچون تماشاگرانی بی‌حرکت بر سکوهای میدان بنشینند. آنان کارهای نیک همسایگان خود را تحسین می‌کنند، اما خود وارد میدان مبارزه نمی‌شوند و در نتیجه، پاداش پیروزی را نیز به دست نمی‌آورند. البته این گناهی بزرگ است که انسان اعمال نیک دیگران را دوست نداشته باشد، اما اگر نکوشیم آنچه را دوست داریم تقلید کنیم، پاداش خود را از دست خواهیم داد. چنین افراد مهربانی نباید کارهای نیک دیگران را بستایند، در حالی که خود از انجام همان کارها سر باز می‌زنند.

اما کسانی که حسود هستند باید متوجه نابیناییِ کسانی شوند که هنگام شادی دیگران پژمرده می‌شوند؛ کسانی که بهتر شدن همسایه‌شان، آنان را بدتر می‌کند؛ یا هنگامی که می‌بینند دیگری کامیاب شده است، خشمگین می‌شوند. چنین افرادی گرفتار طاعونی در درون قلب خود خواهند شد و از همان درون نابود می‌شوند.

مسیحیان اعضای یک بدن‌اند؛ پا به‌وسیلهٔ چشم می‌تواند ببیند، چشم به‌وسیلهٔ پاها می‌تواند راه برود، و گوش و دهان در شنیدن و سخن گفتن به یکدیگر خدمت می‌کنند. ما از نظم و هماهنگی بدن می‌آموزیم که چگونه باید با یکدیگر رفتار کنیم. نیکی‌ای که در برادر ما وجود دارد، از آنِ ما نیز هست؛ و آنچه دیگران در ما دوست دارند، به آنان نیز تعلق دارد، زیرا همه اعضای یک بدن هستیم که با پیوندهای محبت به هم متصل شده‌ایم.

اما حسادت مستقیماً از شرارت دشمن ما سرچشمه می‌گیرد. دربارهٔ او نوشته شده است: «به‌سبب حسادتِ ابلیس، مرگ وارد جهان شد» (حکمت ۲: ۲۴). ابلیس آسمان را از دست داد، و چون خود نابود شده بود، به نسل انسان حسد برد و کوشید آنان را نیز در محکومیت و هلاکت خویش شریک سازد.

باید به افراد حسود هشدار داده شود که اگر با حسادتی که در دلشان است مبارزه نکنند، این حسادت سرانجام به اعمال آشکار شرارت خواهد انجامید. قائن هرگز هابیل را نمی‌کشت اگر قربانی برادرش را پذیرفته بود. حسادتِ قلبیِ او بذرِ برادرکشی شد. دلِ حسود، همچون طاعونی درونی، هر چیز نیک را نابود می‌کند. نوشته شده است: «دلِ آرام به بدن حیات می‌بخشد، اما حسادت، استخوانها را می‌پوساند» (امثال ۱۴: ۳۰).