ایمان در عصر اضطراب

ایمان در عصر اضطراب

در دنیای امروز، اضطراب به یکی از شایع‌ترین تجربه‌های انسانی تبدیل شده است. اخبار نگران‌کننده، بی‌ثباتی اقتصادی، فشارهای اجتماعی، شبکه‌های اجتماعی و سرعت بی‌وقفه‌ی زندگی، ذهن انسان را خسته و دل او را ناآرام کرده است. بسیاری می‌پرسند: چرا با وجود این همه پیشرفت، آرامش کمتر شده است؟

ایمان مسیحی، اضطراب را انکار نمی‌کند و انسان مضطرب را سرزنش هم نمی‌کند. کتاب مقدس، انسان را موجودی آسیب‌پذیر و محتاج آرامش می‌بیند. در نگاه مسیحیت، مشکل اصلی فقط شرایط بیرونی نیست، بلکه دل ناآرام انسان است؛ دلی که امنیت، معنا و امید پایدار را گم کرده است. به همین دلیل است که مسیح می‌گوید: «سلامتی برای شما به‌جا می‌گذارم؛ سلامتیِ خود را به شما می‌دهم. نه آن‌گونه که جهان می‌دهد، من به شما می‌دهم. دل‌های شما مضطرب نشود و هراسان نگردد» (انجیل یوحنا ۱۴:‏۲۷).

اضطراب اغلب از ترس آینده می‌آید: ترس از فردا، از دست دادن، تنهایی یا بی‌معنایی. جهان امروز تلاش می‌کند این ترس را با کنترل، موفقیت، پول، دارو یا سرگرمی خاموش کند. این‌ها گاهی کمک می‌کنند، اما معمولا موقتی‌اند. ایمان مسیحی راه دیگری را نشان می‌دهد: آرامشی که وابسته به شرایط نیست، بلکه از رابطه می‌آید؛ رابطه‌ای زنده با خدا. کتاب مقدس این مسیر را چنین توصیف می‌کند: «هیچ‌ چیز شما را مضطرب نسازد، بلکه در هر چیز، با دعا و درخواست و شکرگزاری، خواسته‌های خود را نزد خدا مطرح کنید. و آرامش خدا که فراتر از هر فهم است، دل‌ها و ذهن‌های شما را در مسیح عیسی نگاه خواهد داشت» (فیلیپیان ۴:‏۶–۷).

در مسیحیت، آرامش به‌ معنای نبود مشکل نیست، بلکه حضور معنا در دل مشکل است. پیام انجیل این نیست که «همه‌چیز خوب می‌شود»، بلکه این است که «تو تنها نیستی». خدا در نگاه مسیحی، خدای دور و بی‌احساس نیست؛ بلکه خدایی است که رنج انسان را می‌شناسد و وارد آن می‌شود. همین نزدیکی، منشأ آرامشی عمیق است؛ آرامشی که حتی در میان طوفان هم می‌تواند باقی بماند.

ایمان، به انسان می‌آموزد که ارزش او به عملکردش وابسته نیست. بسیاری از اضطراب‌های امروز از مقایسه، فشار برای موفق‌بودن و ترس از قضاوت دیگران می‌آید. اما ایمان مسیحی یادآوری می‌کند که انسان پیش از هر دستاوردی، محبوب است. دعوت مسیح دقیقاً متوجه همین انسان خسته و زیر فشار است: «بیایید نزد من، ای تمامی زحمت‌کشان و گران‌باران، و من به شما آرامی خواهم بخشید» (متی ۱۱:‏۲۸).

نکته‌ی مهم دیگر، نقش دعاست. دعا در مسیحیت، فرار از واقعیت نیست؛ بلکه روبه‌رو شدن صادقانه با واقعیت در حضور خداست. انسان مضطرب، نگرانی‌هایش را پنهان نمی‌کند، بلکه آن‌ها را به زبان می‌آورد. همین گفت‌وگوی صادقانه، ذهن آشفته را آرام و دل خسته را سبک می‌کند.

در نهایت، ایمان مسیحی امیدی را عرضه می‌کند که از جنس خوش‌بینی ساده نیست. این امید می‌داند که جهان کامل نیست، اما باور دارد که تاریکی، آخرین کلمه را نمی‌گوید. در عصری که اضطراب به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده، ایمان نه یک داروی فوری، بلکه راهی برای زیستن است؛ راهی که در آن، آرامش از عمق جان می‌جوشد، نه از ثبات شرایط.

این شاید همان چیزی باشد که انسان امروز، بیش از هر زمان دیگر، به آن نیاز دارد.

برادر شما کشیش آبیلا یوحنا