پسران ایساکار و فکر کردن مثل یک کشاورز 

پسران ایساکار و فکر کردن مثل یک کشاورز 

ما در فرهنگی زندگی می‌کنیم که شیفته‌ سرعت است. و گاهی همین طرز فکر را وارد زندگی روحانی‌مان هم می‌کنیم. دنبال پاسخ‌های سریع هستیم؛ وضوح و اطمینان فوری؛ و کلمه‌ای که به ما بگوید قدم بعدی چیست.

اما پسران ایساکار چیز دیگری را فهمیده بودند.
آن‌ها کشاورز بودند. زندگی‌شان با فصل‌ها، خاک، چرخه‌ها و صبر شکل گرفته بود. آن‌ها می‌دانستند کاشتنِ بهترین بذر در زمان نامناسب، باز هم ممکن است هیچ ثمری نداشته باشد.

شاید تشخیص و تمییز میان فصلهای زندگی نیز به همین نوع صبر نیاز داشته باشد.

پیش از آنکه بپرسیم:
«قدم بعدی چیست؟»
شاید لازم باشد بپرسیم:
«من واقعاً در چه فصلی از زندگی‌ام هستم؟»

هر چیزی که خدا به تو می‌دهد، لزوماً چیزی نیست که باید فوراً به آن عمل کنی.

گاهی بلوغ روحانی یعنی در برابر فشارِ «باید کاری انجام بدهم» مقاومت کنیم؛ کمی آهسته‌تر پیش برویم و آن‌قدر مکث کنیم تا بفهمیم خدا همین حالا در زندگی‌مان مشغول انجام چه کاری است.

ثمرآوری همیشه به معنای سریع‌تر حرکت کردن نیست.

نوشته جولیان آدامز