نقد الاهیاتی اِن تی رایت در مورد دیدگاه اشتباه گریز از جهان و تأکید او بر نو شدنِ تمام آفرینش

نقد الاهیاتی اِن تی رایت در مورد دیدگاه اشتباه گریز از جهان و تأکید او بر نو شدنِ تمام آفرینش

اِن.تی. رایت (N.T.Wright)، الاهی‌دان عهد جدید و اسقف کلیسای انگلیکن استدلال می‌کند که بسیاری از مسیحیان غربی هدف اصلی مسیحیت را به‌طور بنیادین نادرست فهمیده‌اند. به‌گفته‌ او، به‌جای آن‌که نجات را نقشه‌ خدا برای نو شدنِ تمام آفرینش و پیوند دوباره‌ آسمان و زمین بدانند، اغلب چنین آموزش دیده‌اند که مقصود ایمان صرفاً این است که روح‌ها پس از مرگ از زمین بگریزند و به آسمان بروند.
رایت می‌گوید این سوءبرداشت نه‌تنها نگاه‌ها به زندگی پس از مرگ را مخدوش کرده، بلکه تفسیرها از «آخرالزمان» و «نبرد روحانی» را نیز دچار انحراف ساخته است. به‌نظر او، تمرکز عهد جدید بر آمدنِ خدا برای سکونت در میان انسان‌هاست، نه بر ترک جهان از سوی انسان‌ها. کتاب مقدس از رستاخیز، آفرینش نو، و بازسازیِ کل کیهان تحت حاکمیت مسیح سخن می‌گوید.
رایت ریشه‌ این خطا را در تأثیر گرایش به فلسفۀ یونانی افلاطونی می‌داند؛ جریانی که بر رهاییِ روح از بدن تأکید داشت و اندیشه‌ای که به‌گفته‌ او مسیحیان اولیه با آن هم‌نظر نبودند. او یادآور می‌شود که اصطلاحات کتاب‌مقدسی مانند پسوخه (به زبان یونانی) و نِفِش (به زبان عبری) به تمامیت انسان اشاره دارند، نه به روحی جدا از بدن.
او همچنین الاهیات رایج آخرالزمانی، به‌ویژه «دیسپنسیشنالیسم» (نظریه‌ای که در آن به دوران‌های مختلف در کتاب مقدس مانند دوران شریعت، دوران فیض و… باور دارد)، را نقد می‌کند و معتقد است مفاهیمی مانند «ربوده‌شدن» و جدول‌های زمانیِ دقیقِ آخرالزمانی پشتوانه‌ محکمی در عهد جدید ندارند. رایت هشدار می‌دهد که چنین چارچوب‌هایی می‌توانند ترس، ذهنیت توطئه‌محور، و حتی تفسیرهای خطرناک سیاسی از درگیری‌های جهانی را تغذیه کنند.
در باب نبرد روحانی، رایت تأکید می‌ورزد که ایمانداران هم‌اکنون با مسیح در جایگاه اقتدار قرار دارند و نبرد اصلی علیه «جسم و خون» نیست. او هم نسبت به انکار شرّ روحانی هشدار می‌دهد و هم نسبت به دیدنِ شیطان و دیو در همه‌جا، و می‌گوید اشتباه در شناسایی دشمنان خود می‌تواند به نوعی شکست روحانی بینجامد.
در نهایت، رایت می‌گوید کلیسا فراخوانده شده است تا پیش‌نمایشی زنده از آفرینش نو باشد یعنی جامعه‌ای یکپارچه و چندقومیتی که با دعا، پرستش، وفاداری و محبت شکل گرفته است؛ جامعه‌ای که نه از گریز از جهان، بلکه از نو شدنِ آن به‌دست خدا شهادت می‌دهد.