کتاب مراقبت شبانی: فصل پنجم

فصل پنجم
دربارۀ کسانی که توانایی خدمت به دیگران در حکومت را دارند، اما برای آسایشِ خود از آن می‌گریزند

از سوی دیگر، مردانی هستند که در فضیلت نیرومند و دارای بخشش‌های بسیارند. آنان برای پاکدامنی غیرت دارند، در پرهیزکاری استوارند، در تعلیم اندیشمندند، در دشواری فروتن و بردبارند، در عمل شجاع‌اند، نسبت به دیگران مهربان‌اند و در اجرای عدالت سختگیرند. این بخشش‌ها نه تنها برای خودشان، بلکه برای دیگران نیز به آنان داده شده است. اگر پس از آن به خدمت شبانی خوانده شوند و از پذیرفتن آن خودداری کنند، بخشش‌هایی را که می‌خواستند فقط برای خود نگه دارند از دست می‌دهند. «شهری را که بر فراز کوهی بنا شده، نتوان پنهان کرد. هیچ کس چراغ را نمی‌افروزد تا آن را زیر کاسه‌ای بنهد، بلکه آن را بر چراغدان می‌گذارد تا نورش بر همۀ آنان که در خانه‌اند، بتابد» (متی ۵: ۱۴و۱۵).

وقتی عیسی از پطرس پرسید آیا او را دوست دارد، و پطرس پاسخ داد که او را دوست دارد، عیسی به او فرمود: «گوسفندان مرا خوراک بده» (یوحنا ۲۱: ۱۷).

رسیدگی به گلهٔ خدا نشانهٔ محبت به عیسی است. اگر کسی بتواند گوسفندان خدا را خوراک دهد اما از این کار سر باز زند، نشان می‌دهد که شبان اعظم را دوست ندارد. پولس رسول در دوم قرنتیان ۵: ۱۴-۱۵ می‌نویسد: «محبت مسیح بر ما حکمفرماست، چون یقین داریم که یک تن به خاطر همه مرد تا زندگان دیگر نه برای خود، بلکه برای آن کس زیست کنند که به خاطرشان مرد و برخاست».

کسانی هستند که برای شادی‌های مطالعهٔ همراه تأمل شور و اشتیاق دارند، اما نمی‌خواهند بارِ موعظه را بر دوش بگیرند. آنان گوشۀ سکوت خود را بیش از خیریت همسایهٔ خود دوست دارند. آنان به اندازهٔ بزرگیِ عطایایی که دریافت کرده‌اند مجرم شناخته خواهند شد. اگر پسر یگانهٔ پدر جایگاه پدر را ترک کرد و تنها برای سود ما در میان ما آمد و برای ما نمونه‌ای قرار داد، چگونه ما می‌توانیم آسایش خصوصی خود را بر کارِ یاری رساندن به دیگران ترجیح دهیم؟