کتاب مراقبت شبانی: فصل دوم

فصل دوم

تنها کسانی که آنچه را آموخته‌اند در عمل به کار می‌بندند باید منصب شبانی را بپذیرند

برخی مردان در بررسی امور روحانی بسیار زیرک هستند، اما آنچه را با ذهن خود درمی‌یابند با زندگی خویش پایمال می‌کنند. آنان آنچه را آموخته‌اند تعلیم می‌دهند، نه آنچه را زیسته‌اند؛ و با اعمال خود آموزش خود را نقض می‌کنند.

خداوند از چنین شبانانی از طریق حزقیال نبی شکایت می‌کند:
«آیا برای شما کافی نیست که از چراگاه نیکو بخورید، بلکه بقیهٔ چراگاه را نیز با پای خود لگدمال می‌کنید؟ و آیا برای شما کافی نیست که از آب زلال بنوشید، بلکه بقیهٔ آن را با پای خود گِل‌آلود می‌کنید؟» (حزقیال ۳۴: ۱۸).

آنان از جریان پاک حقیقت از راه مطالعه می‌نوشند، اما با زندگی بد خود همان جریان را آلوده می‌کنند. گوسفندانی که از آنان پیروی می‌کنند، وقتی به جای پیروی از سخنان نیک، از نمونهٔ بدی که می‌بینند تقلید می‌کنند، همان آب آلوده را می‌نوشند. آنان تشنهٔ حقیقت‌اند، اما از چشمه‌ای آلوده می‌نوشند و همراه آب، گِل نیز فرو می‌برند.

خداوند دربارهٔ چنین شبانانی می‌گوید:
«کاهنان بد دامی برای سقوط قوم من هستند و برای خاندان اسرائیل سنگ لغزش گناه شده‌اند» (هوشع ۵: ۱و ۹: ۸).

هیچ‌کس به اندازهٔ شبانی که مقام بلند و شهرت به قداست دارد اما به گونه‌ای فاسد رفتار می‌کند به کلیسا آسیب نمی‌رساند. وقتی او گناه می‌کند، هیچ‌کس به احترام مقامش جرأت اصلاح او را ندارد، و رفتار بدش به سرعت از راه الگو شدن گسترش می‌یابد.

اگر این شباناني ناشایست با دقت به داوری استاد خود گوش می‌دادند، از چنین گناه بزرگی می‌گریختند؛ زیرا او گفته است:

«هر کس یکی از این کوچکان را که به من ایمان دارند بلغزاند، برای او بهتر است که سنگ آسیای بزرگی به گردنش بسته شود و در ژرفای دریا غرق گردد» (متی ۱۸: ۶).

سنگ آسیاب نشانهٔ سنگینی زندگی دنیوی است و ژرفای دریا نشانهٔ هلاکت نهایی. برای انسان بهتر است که به سبب گناهانِ آشکار خود بمیرد تا اینکه با نمونهٔ بد خویش به عنوان یک شبان، دیگران را به تقلید از گناهانش بیاموزد.