ربی الیعازر بن هورکانوس و نخستین شواهد تاریخی درباره عیسی
ربی الیعازر بن هورکانوس یکی از استادان برجستۀ یهودی در پایان قرن اول و آغاز قرن دوم میلادی بود؛ احتمالاً حدود سال‌های ۴۰ تا ۱۲۰ میلادی زندگی می‌کرد. نوشته‌های مستقلی از او باقی نمانده، اما گفتارها و سنت‌های مربوط به او در نوشته‌های ربانی یهود، به‌ویژه تلمود، نقل شده است.
ربی الیعازر نقل می‌کند که شخصی به نام یعقوب از کَفَر سَخنیا، که پیرو عیسای ناصری معرفی شده، تفسیری را «به نام عیسای ناصری» به او گفت.
موضوع، درآمدِ یک فاحشه و کاربرد آن برای امور مقدس بود. یعقوب به آیه‌ای از میکاه اشاره کرد و گفت که عیسی چنین تفسیر کرده است: مالی که از راه گناه به دست آمده، شایسته است به جایگاه ناپاک بازگردد؛ ازاین‌رو می‌توان آن را برای نیازهای ناپاک به کار برد، نه برای امور مقدس.
“و همه بتهای تراشیده شده آن خرد و همه مزدهایش به آتش سوخته خواهد شد و همه تماثیلش را خراب خواهم كرد زیرا كه از مزد فاحشه آنها را جمع كرد و به مزد فاحشه خواهد برگشت” (میکاه ۱: ۷).
ربی الیعازر می‌گوید این سخن در آغاز او را خوش آمد، اما سپس به دلیل ارتباط با تعلیم عیسی، به اتهام گرایش به «مینوت» ــ اصطلاحی یهودی برای بدعت یا گروه‌های مخالف ــ بازداشت و بازجویی شد. این گزارش نشان می‌دهد که خبر و تعلیم عیسی در میان یهودیان قرن اول و دوم شناخته‌شده بود.
این گزارش در تلمود بابلی، رساله عَبودَه زاراه، آمده است. بااین‌حال، باید با دقت گفت که این روایت یک نقل‌قول کوتاه و غیرمستقیم است، نه بخشی از انجیل و نه گزارشی جامع از تعلیم عیسی.
پژوهشی از خدمات پرپاسخ
دریافت لینک کوتاه این نوشته:
|
کپی شد! |
