تو کیستی که دیگران را قضاوت می‌کنی؟

تو کیستی که دیگران را قضاوت می‌کنی؟

آیا باید انگشت قضاوت را پایین بیاوریم! متی ۷: ۱ متداول ترین آیۀ کتاب مقدس است که امروزه در محافل مختلف از آن استفاده می‌شود: «حکم نکنید، تا بر شما حکم نشود».  اگر این آیه بدان معنا است که ما نمی‌توانیم اعمال و سبک زندگی یک شخص را ارزیابی کنیم، مسئله کمی پیچیده و بغرنج می‌شود. با این وجود، اگر دقت کنیم هنگامی که کسی خطاب به ما می‌گوید: “قضاوت نکن”، او نیز به نوعی در حال قضاوت کردن ما است! به کلامی دیگر تو نیز کاری اشتباه می‌کنی که به من می‌گویی اشتباه می‌کنم!

پرواضح است که نمی‌توانیم از قضاوت‌های اخلاقی دوری گزینیم یا از آنها چشم‌پوشی کنیم. علاوه بر این، اگر به زمینۀ متن همان آیۀ متی ۷: ۱ که بارها به آن اشاره می‌کنیم، دقت شود، عیسی خودش دربارۀ برخی افراد که برای امور ملکوت ارزشی قائل نیستند قضاوت اخلاقی می‌کند و آنان را “سگ” و “خوک” می‌نامد (متی ۷: ۶)! و تأکید می‌ورزد که نباید فیض و رحمت خدا را نصیب کسانی کنیم که دائم کلام خدا را خوار و حقیر می‌شمارند. در بعضی شرایط از ما خواسته شده که خاک را از پاهای خود بتکانیم و به سمت کسانی برویم که پذیرش بیشتری دارند (متی ۱۰: ۱۴؛ اعمال رسولان ۱۳: ۵۱). اما این را نیز فراموش نکنیم که عیسی به ما فرموده: «از قضاوت بر اساس معیارهای ظاهری دست بردارید و با معیارهای حقیقی قضاوت کنید» (یوحنا ۷: ۲۴).

راستی چطور می توانیم این مسئلۀ به ظاهر متضاد را حل کنیم؟ باید مراقب روحیه‌ای باشیم که با آن افراد یا مسائل را قضاوت می‌کنیم. آیا به هنگام قضاوت، خود را برتر یا بهتر از طرف مقابل می‌دانیم (نگرشی که عیسی همیشه محکوم می‌نمود)، یا وقتی کارها و طرز فکر این افراد را مورد قضاوت قرار می‌دهیم، آیا ضعف‌ها و کوتاهی‌های خود را نیز در نظر داریم و با روحیه‌ای فروتن و ملایم به چنین کسانی نزدیک می‌شویم (اول قرنتیان ۱۰: ۱۲ ؛ غلاطیان ۶: ۱)؟ در متی ۷: ۵ عیسی به ما می‌فرماید که اول خود را بیازماییم (چوب را از چشم خود در آور)، تا بتوانیم به برادر یا خواهرمان کمک کنیم (و بعد می‌توانی پرکاه را از چشم برادرت در آوری)!

این که مشکلی وجود دارد که باید به خوبی رسیدگی شود، قابل درک است اما پیش از حل این مشکل باید خود را بیازماییم که آیا تمام هدف ما محکوم کردن شخص مقابل است یا می‌خواهیم مشکل اخلاقی (یا اعتقادی) او را با ملایمت و فروتنی حل کنیم. (در اول قرنتیان ۵:۵ شاهد شرایطی هستیم که باید یک عضو کلیسا به علت زنای بی‌شرمانه مورد “قضاوت” و حتی طرد شدن از سوی جامعۀ کلیسایی قرار گیرد!). بایستی با دیگران به گونه‌ای رفتار کنیم که می‌خواهیم با ما رفتار شود (متی ۷: ۱۲)، و تلاش ما این باشد که بر اساس فیض و رحمت خدا عمل کنیم.

بنابراین وقتی در مورد قضاوت کردن دیگران صحبت می‌کنی، اول از همه این مسئله کاملاً برایت روشن باشد که  منظور تو از “قضاوت کردن” چیست. وقتی پاسخ این سوال را با صداقت بدهی، برایت روشن خواهد بود که قضاوت تو موجه است یا خیر. علاوه بر این، مواظب باش که با گفتن اینکه “من که هستم که بگویم این یا آن چیز صحیح است یا اشتباه؟” بخواهی از پذیرفتن مسئولیت شانه خالی کنی. این کار صحیحی نیست که به خاطر فرار از داوری یا حکم اشتباه، مسائل اخلاقی را مورد قضاوت قرار ندهی و عامل شیوع بدی و شرارت باشی.

نویسنده: پل کوپان
ترجمۀ: الهام ربیع نژاد