کتاب مراقبت شبانی: فصل هفتم

فصل هفتم
برخی به دلایل نیک، خواهان منصب موعظه هستند؛ و برخی دیگر با همان دلایل نیک، اما با اجبار موعظه می‌کنند

وقتی خداوند پرسید چه کسی را بفرستد، اشعیا آزادانه خود را عرضه کرد و گفت: «لبیک مرا بفرست» (اشعیا ۶: ۸).

اما ارمیا در آغاز، از دعوت خود سر باز زد و گفت: «آه ای خداوندگار یهوه، اینک من سخن گفتن نمی‌دانم، زیرا جوانی بیش نیستم» (ارمیا ۱: ۶).

این دو صدای متفاوت از یک سرچشمهٔ محبت جاری شد. اشعیا محبت به همسایه را در آمادگی برای زندگی فعال نشان می‌دهد؛ ارمیا محبت به خدا را در میل به زندگی همراه تأمل نشان می‌دهد. آن که در آغاز امتناع کرد بر امتناع خود پافشاری نکرد، و آن که آمادهٔ خدمت بود با زغال گداخته‌ای از مذبح پاک شد. هر دو فروتنی نشان دادند: ارمیا با تسلیم شدن به ارادهٔ الهی، و اشعیا با آنکه پیش از نزدیک شدن به وظایف مقدس خود پاک شد.

موسی نیز این فروتنی را نشان داد؛ نخست در برابر دعوت خدا برای رهبری قوم اسرائیل مقاومت کرد، و سپس فرمان خدا را اطاعت نمود. او مایل نبود، اما پذیرفت. در هر دو حالت فروتن بود.

بگذار شخص شتابزده ببیند چه گناه بزرگی بر خود می‌آورد اگر به سوی منصب خاصی بشتابد، در حالی که مردان مقدس حتی هنگام فرمان خدا از پذیرفتن آن بیم داشتند. موسی با آن همه بزرگی، از کاری که پیش رو داشت می‌لرزید؛ اما اکنون هر انسان ناتوانی مشتاق مقام شبانی است، و کسی که به سختی می‌تواند بارِ خود را بدون افتادن حمل کند، خوشحال است که بارهای دیگران را نیز بر دوش گیرد.