کتاب مراقبت شبانی بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن، فصل ۱۳-کسانی که از درد مجازات می‌ترسند و کسانی که در برابر مجازات سخت‌دل شده‌اند

بخش ۳: شبان، تعلیم و پند و اندرز دادن، فصل ۱۳
کسانی که از درد مجازات می‌ترسند و کسانی که در برابر مجازات سخت‌دل شده‌اند

برخی تنها به این دلیل پاکدامنانه زندگی می‌کنند که از درد جسمی‌ای که در صورت گرفتار شدن و مجازات فوری متحمل خواهند شد، می‌ترسند. باید به آنان یادآوری شود که آسایش جسمی چندان چیز ارزشمندی نیست؛ بسیاری از بدکاران در آسایش زندگی می‌کنند و بسیاری از نیکان گرفتار رنج و مصیبت‌اند. اگر می‌خواهند از چنین بدی‌هایی رهایی یابند، باید آموخته شوند که به جای آن، از مجازات جاودان هراس داشته باشند. افزون بر این، باید تشویق شوند که فیض محبت را در خود پرورش دهند. نوشته شده است: «محبت کامل ترس را بیرون می‌راند» (اول یوحنا ۴: ۱۸). همچنین: «شما روح بندگی را نیافته‌اید تا باز ترسان باشید، بلکه روح پسرخواندگی را یافته‌اید» (رومیان ۸: ۱۵)، و باز: «هر جا که روح خدا باشد، در آنجا آزادی است» (دوم قرنتیان ۳: ۱۷). اگر کسی تنها از ترس مجازات از انجام شر بازداشته شود، روح آزادی مالک جان او نیست. اگر چنین ترسی نداشت، بی‌تردید با میل و رغبت گناه می‌کرد. نیکی باید به خاطر خودِ نیکی دوست داشته شود، نه آنکه از بیم کیفر و به اجبار دنبال گردد. کسانی که تنها از ترس از گناه دوری می‌کنند، در برابر خدا بی‌گناه شمرده نمی‌شوند، زیرا میل به ارتکاب گناه همچنان در وجودشان باقی است.

از سوی دیگر، کسانی که حتی مجازات نیز آنان را از بدکاری بازنمی‌دارد، باید به تناسب سنگدلی و بی‌احساسی بیشترشان، با سرزنش‌های شدیدتری روبه‌رو شوند. داوری‌های الهی باید با قاطعیت در برابر آنان قرار گیرد تا به شناخت حقیقی خویش برسند. نبی دربارهٔ چنین افرادی می‌گوید: «ایشان را زدی، اما محزون نشدند؛ ایشان را خُرد کردی، اما نخواستند ادب شوند» (ارمیا ۵: ۳). همچنین می‌گوید: «قوم نزد آن که ایشان را زده، بازگشت نکرده‌اند، و خداوندِ لشکرها را نجُسته‌اند» (اشعیا ۹: ۱۳). خداوند بنی‌اسرائیل را که به اسارت برده شده بودند و با این حال همچنان به بدکاری ادامه می‌دادند، سرزنش کرد و گفت: «خاندان اسرائیل برای من همچون دُرد شده‌اند؛ همۀ آنها مانند مس، قَلع، آهن و سُربند؛ در کوره، ایشان مانند دُردِ نقره گشته‌اند» (حزقیال ۲۲: ۱۸). خدا آتش مصیبت را بر ما می‌آورد تا زنگار رذایل را از ما بزداید؛ اما اگر در برابر مجازات‌های او سخت‌دل شویم، آن زنگار همچنان باقی می‌ماند. از همین رو، نبی نیز می‌گوید: «دَمِ کوره به شدت می‌دمد، سرب در آتش محو می‌شود؛ ولی تصفیه بیهوده ادامه می‌یابد، زیرا شریران زدوده نمی‌شوند. آنان ‘نقرۀ مردود’ خوانده می‌شوند، زیرا خداوند آنان را رد کرده است» (ارمیا ۶: ۲۹ـ۳۰).

با این حال، گاهی روی می‌دهد که کسانی که در برابر مجازات‌های سخت سرسخت و لجوج باقی می‌مانند، به وسیلهٔ اندرز و ملاطفتی شیرین به راه بهتر هدایت شوند. بیمارانی هستند که داروهای قوی آنان را درمان نمی‌کند، اما با مراقبتی ملایم بهبود می‌یابند. زخم‌هایی نیز وجود دارند که با جراحی درمان نمی‌شوند، بلکه با داروهای نرم و آرام‌بخش شفا پیدا می‌کنند.