اتحاد دروغین و پیامد هولناک آن در کلام خدا
اتحاد دروغین و پیامد هولناک آن در کلام خدا
اتحاد دروغین پیوندی است که به جای اطاعت از خدا، بر ترس، منفعت، قدرت سیاسی، سازش با گناه یا اعتماد به انسان بنا میشود. چنین اتحادی ممکن است در آغاز عاقلانه و سودمند به نظر آید، اما سرانجامش ضعف روحانی، شکست، داوری و ویرانی است.
۱. اتحاد سازشکارانه یهوشافاط با اخاب
یهوشافاط، پادشاه یهودا، با اخابِ شریر خویشاوندی و همکاری کرد و همراه او به جنگ رفت، با وجود هشدار نبی خدا. نتیجه، شکست نظامی و مرگ اخاب بود؛ خود یهوشافاط نیز به سختی نجات یافت. سازش با شرارت، حتی با نیت صلح یا منفعت، انسان را در پیامدهای گناه شریک میکند (دوم تواریخ ۱۸: ۱ تا ۳ و ۲۸ تا ۳۴).
۲. همکاری یهوشافاط با اخزیا برای سود اقتصادی
او بعداً با اخزیا، پادشاه شریر اسرائیل، برای ساخت کشتیهای تجاری متحد شد. خدا این همکاری را ناپسند دانست و کشتیها پیش از آغاز سفر شکسته شدند. موفقیت مالی هرگز نباید به قیمت شراکت با بیعدالتی و بیایمانی به دست آید (دوم تواریخ ۲۰: ۳۵ تا ۳۷).
۳. اعتماد یهودا به مصر به جای خدا
یهودا هنگام تهدید آشور، به جای بازگشت به خدا، به قدرت نظامی مصر تکیه کرد. خدا این اتحاد را «مشورت بدون من» خواند. نتیجه آن شرم، ناکامی و افزودهشدن گناه آنان بود؛ زیرا قدرت انسانی نمیتواند جای پناه خدا را بگیرد (اشعیا ۳۰: ۱ تا ۳ و ۳۱: ۱).
۴. اتحاد برج بابل برای خودبزرگبینی
مردم بابل متحد شدند تا برای خود نامی بسازند و مستقل از فرمان خدا زندگی کنند. اتحادشان ظاهراً نیرومند بود، اما چون بر غرور و سرپیچی از خدا بنا شده بود، خدا زبان آنان را آشفته کرد و پراکندهشان ساخت. اتحاد بدون حقیقت و فروتنی، به پراکندگی میانجامد (پیدایش ۱۱: ۱ تا ۹).
۵. پیمان اسرائیل با اقوام بتپرست
خدا به اسرائیل هشدار داده بود که با اقوام بتپرست پیمان نبندد، زیرا آنان دل قوم را به سوی خدایان دروغین منحرف میکنند. اسرائیل اطاعت نکرد؛ نتیجه، افتادن در بتپرستی، بردگی روحانی و رنجهای پیدرپی بود (خروج ۲۳: ۳۲و۳۳؛ داوران ۲: ۱ تا ۳).
– جمعبندی
کلام خدا اتحاد را رد نمیکند؛ بلکه اتحادِ درست را میخواهد: اتحاد در راستی، قدوسیت، محبت و اطاعت از خدا. اما هر پیوندی که ما را از خدا دور کند، گناه را عادی سازد، حقیقت را قربانی منفعت کند یا به قدرت انسان جایگاه خدا را بدهد، اتحادی دروغین است.
معیار اصلی این است: آیا این رابطه و همکاری، ما را به وفاداری بیشتر به مسیح و کلام او میرساند، یا ما را وادار به خاموشکردن وجدان و سازش با گناه میکند؟ (دوم قرنتیان ۶: ۱۴ تا ۱۸)
نوشته کشیش ورژ باباخانیان
دریافت لینک کوتاه این نوشته:
|
کپی شد! |